Surveying the Anthropocene ของ Patricia
Macdonald
พัฒนา ราชวงศ์ อาศรมภูมิวิทยาศาสตร์
สาขาวิชาภูมิศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
สมุดภาพหรือหนังสือรวบรวมภาพ โดยทั่วๆ ไปแล้ว มีเป้าหมายเพื่อสร้างการสื่อสารด้วยภาพ (visual communication) คือ ใช้ภาพเป็นตัวกลางหลักในการถ่ายทอดเนื้อหา แทนการใช้ตัวอักษรจำนวนมาก หรือไม่ก็เป็นไปเพื่อสร้างประสบการณ์ร่วม (engagement) คือ ดึงดูดความสนใจผู้อ่านผ่านองค์ประกอบศิลป์ สีสัน และมุมมองภาพ สมุดภาพเป็นการย่อยข้อมูล (simplification) คือ ทำเรื่องที่ซับซ้อนหรือเป็นนามธรรมให้เห็นเป็นรูปธรรมและเข้าใจง่ายขึ้น และเป็นการบันทึกและรวบรวม (archiving) ด้วยการเก็บสะสมภาพเหตุการณ์ สถานที่ หรือชุดความคิดให้อยู่ในแหล่งเดียวกันอย่างเป็นระบบ
สิ่งสำคัญมากๆ ของสมุดภาพ คือ ความสวยงาม (aesthetics) มีการคุมโทนสี สไตล์ และลายเส้น ให้ไปในทิศทางเดียวกันทั้งเล่ม มีการใช้พื้นที่ว่าง (white space) อย่างเหมาะสม เพื่อให้ภาพหายใจได้ และจัดระเบียบสายตาผู้อ่าน อีกทั้งยังต้องมีการสลับมุมมองภาพ (perspective) เพื่อสร้างจังหวะที่น่าสนใจในการพลิกอ่าน
รูปแบบทั่วไปของสมุดภาพเป็นการเล่าเรื่อง (narrative) ที่มีการวางลำดับภาพให้เกิดความต่อเนื่อง (sequencing) เหมือนการเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบ มีองค์ประกอบศิลป์หลายอย่าง หากใช้ภาพเดี่ยว (single page) จะฉายเป็นภาพขนาดใหญ่ที่ต้องการเน้นความสำคัญ หากจัดหน้าให้เป็นภาพคู่ (spread) ภาพๆ เดียวจะถูกจัดวางตามแนวยาวครอบคลุมสองหน้ากระดาษ เพื่อความยิ่งใหญ่หรือแสดงรายละเอียด บางส่วนบางจังหวัดอาจนำเสนอด้วยช่องภาพ (panels) ด้วยการวางภาพขนาดเล็กหลายภาพในหน้าเดียว เพื่อแสดงขั้นตอนหรือความหลากหลาย
สำหรับสมุดภาพของ Patricia Macdonald แปลกตาด้วยชื่อเรื่องซีรีย์ว่า Studies in Photography พร้อมกับระบุสิ่งที่ต้องการศึกษาจากภาพที่นำมาเสนอในสมุดภาพเล่มนี้ว่า Surveying the Anthropocene: Environment and photography now เป็นการนำเสนอภาพถ่ายและบทความวิชาการเกี่ยวกับวิกฤตการณ์สิ่งแวดล้อมในยุคปัจจุบัน โดยมีใจความสำคัญสรุปได้เป็น 3 ประเด็นหลัก คือ
1. การเผชิญหน้ากับยุคที่มนุษย์ครองโลก หรือ "Anthropocene" สมุดภาพเล่มนี้ชี้ให้เห็นว่าโลกไม่ได้อยู่ในยุค Holocene อีกต่อไป แต่ก้าวเข้าสู่ยุค Anthropocene ซึ่งเป็นยุคที่กิจกรรมของมนุษย์ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงและทำลายระบบนิเวศของโลก จนอาจนำไปสู่การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ครั้งที่ 6 บทความต่างๆ ที่นำเสนอผ่านสมุดภาพในประเด็นนี้ เน้นย้ำว่านี่คือ "ยุคสมัยแห่งความสูญเสีย" (age of loss) ที่เราต้องหาคำตอบว่าจะอยู่ เรียนรู้ และแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างไร
2. พลังและกับดักของภาพถ่าย (power and trap of images) ภาพถ่ายในสมุดภาพเล่มนี้ มีความย้อนแย้งในตัวเอง ด้านหนึ่งมีพลังในการสะกดอารมณ์และสร้างความตระหนักรู้ เช่น ภาพพลาสติกในตัวนกอัลบาทรอส หรือภาพน้ำแข็งละลายที่สวยงามแต่แฝงไปด้วยหายนะ แต่อีกด้านหนึ่งมีคำเตือนเกี่ยวกับการทำให้ความหายนะกลายเป็นเรื่องสวยงาม (aestheticization of destruction) ซึ่งอาจทำให้ผู้อ่านมองเป็นเพียงความบันเทิงหรือ สินค้าทางภาพถ่ายแทนที่จะเกิดความเห็นอกเห็นใจหรือความกระตือรือร้นในการแก้ไขตามที่ Susan Sontag เคยเตือนไว้
3. บทบาทของประเด็นนี้กับการปรับตัว (context and adaptation) สารัตถะของสมุดภาพที่นำเสนอ ระบุว่าตัวหนังสือหรือบทความจากนักวิชาการที่อนู่ภายในเล่ม ไม่ว่าจะเป็น George Monbiot หรือ Jared Diamond นั่นคือส่วนสำคัญที่ช่วยให้ผู้อ่านมองเห็นสิ่งที่อยู่ลึกกว่าพื้นผิวของภาพถ่าย ช่วยสร้างบริบท ความเข้าใจเรื่องอัตลักษณ์โลก (world identity) และความเห็นอกเห็นใจ (empathy)
ผลงานอันโด่งดังของช่างภาพและนักกิจกรรม Chris Jordan จากชุดภาพถ่าย "Midway: Message from the Gyre" (2009) ซึ่ง Patricia Macdonald เลือกมาเพื่อสื่อสารใจความสำคัญของหนังสือ
นัยยะสำคัญของภาพหน้าปก (โดย Chris Jordan)
• โศกนาฏกรรมของนกอัลบาทรอส: ภาพนี้ คือ ซากของลูกนกอัลบาทรอสบนเกาะมิดเวย์ (Midway Atoll) ในมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งห่างไกลจากแผ่นดินใหญ่มาก
แต่สิ่งที่ปรากฏในท้องของมันกลับเต็มไปด้วย "พลาสติก"
ที่พ่อแม่นกเก็บมาจากทะเลเพราะเข้าใจผิดว่าเป็นอาหาร
• นิยามของ Anthropocene
ที่จับต้องได้: Macdonald ใช้ภาพนี้เพื่อแสดงให้เห็นว่า
ผลกระทบจากน้ำมือมนุษย์ไม่ได้อยู่แค่ในเมืองหรือโรงงาน
แต่มันแทรกซึมไปถึงสัญชาตญาณการอยู่รอดของสิ่งมีชีวิตในพื้นที่ที่ห่างไกลที่สุดในโลก
พลาสติกเหล่านี้กลายเป็นซากฟอสซิลยุคใหม่ที่บ่งบอกถึงยุคสมัยของเรา
• ความย้อนแย้งเชิงภาพถ่าย: เช่นเดียวกับงานศิลปะในยุค Anthropocene อื่นๆ ภาพนี้มีความสวยงามในเชิงองค์ประกอบและรายละเอียดของพื้นผิว (texture) แต่เนื้อหาข้างในกลับเป็นเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวและสะท้อนความล้มเหลวของระบบนิเวศ
การเชื่อมโยงเนื้อหาในหนังสือ Macdonald มีการกล่าวถึงภาพนี้ว่า เป็นตัวอย่างของการใช้ภาพถ่ายเพื่อ "พยานหลักฐาน" (Bearing witness) ภาพของ Jordan ไม่ได้เพียงแค่บันทึกความตาย แต่บันทึก "วงจรการบริโภค" ของมนุษย์ที่เข้าไปแทนที่วงจรชีวิตตามธรรมชาติ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญที่หนังสือเล่มนี้ต้องการสำรวจผ่านมุมมองของช่างภาพร่วมสมัยหลายๆ ท่าน
อย่างไรก็ดี ในหนังสือ Surveying the Anthropocene (2024) ของ Patricia Macdonald มีการคัดสรรผลงานจากช่างภาพระดับโลกหลายท่านเพื่อสะท้อนมุมมองที่แตกต่างกันเกี่ยวกับยุคสมัยที่มนุษย์ครองโลก ซึ่งเมื่อพิจารณาจากหัวข้อที่หนังสือเล่มนี้ให้ความสำคัญ มีผลงานของช่างภาพอีก 2-3 ท่าน ที่น่าสนใจและช่วยขยายความเข้าใจเรื่องระดับขนาดและความสัมพันธ์ของมนุษย์กับโลกได้ดีมากๆ
ผลงานของ Edward Burtynsky
แม้ภาพของเขาจะไม่ได้อยู่บนหน้าปกของเล่มนี้ แต่ Burtynsky คือบุคคลสำคัญในบทสนทนาเรื่อง Anthropocene ผลงานที่มักถูกหยิบยกมาวิเคราะห์คือซีรีส์ "Anthropocene"
ภาพถ่ายที่โดดเด่นและเป็นที่จดจำมากที่สุดภาพหนึ่งจากชุด Anthropocene ของ Edward Burtynsky ที่ Patricia Macdonald กล่าวถึงในหนังสือ! ภาพนี้คือภาพถ่ายภายในเหมืองโพแทช ในเมือง Berezniki ประเทศรัสเซีย สาระที่ Macdonald วิเคราะห์ผ่านภาพนี้ในบริบทของ Anthropocene มีประเด็นที่ลึกซึ้งและน่าสนใจมาก คือ
1. การทำให้ "Deep Time" (เวลาทางธรณีวิทยา) กลายเป็นสิ่งที่มองเห็นได้
ลวดลายสีส้มและเทาที่สวยงามบนผนังและเพดานเหมืองที่คุณเห็นในภาพนี้ คือชั้นตะกอนของเกลือและแร่ธาตุที่ทับถมกันมานานหลายล้านปี เป็นการบันทึกประวัติศาสตร์การเปลี่ยนแปลงของโลกในอดีต (Geological Time) สาระสำคัญที่ Macdonald ชี้ให้เห็นว่าภาพนี้ทำให้เราเห็น "Deep Time" ที่เป็นนามธรรมกลายเป็นรูปธรรม แต่สิ่งที่ตัดผ่านเวลาเหล่านี้ คือ ร่องรอยของมนุษย์ เช่น รอยเครื่องจักรที่ผนัง ถนนด้านล่าง โดย Macdonald กล่าวว่านี่คือการแสดงให้เห็นว่าในยุค Anthropocene "เวลาของมนุษย์" ได้เข้าไปขุดเจาะและรบกวนเวลาของโลกอย่างเป็นทางการ
2. ความงดงามที่น่าสะพรึง (Sublime in the Underworld)
ภาพนี้มีองค์ประกอบแบบ "Sublime" (ความยิ่งใหญ่ที่น่าตื่นตาและน่าเกรงขาม) อย่างชัดเจน ลวดลายที่ดูเหมือนภาพวาดนามธรรมและขนาดที่กว้างใหญ่ของเหมืองทำให้ผู้ชมรู้สึกตัวเล็กจ้อย Macdonald วิเคราะห์ว่า Burtynsky ใช้สุนทรียศาสตร์นี้เพื่อดึงดูดให้คนหยุดมองและพิจารณาถึงสภาวะสุดโต่ง (Extremity) ของการขุดเจาะทรัพยากร เธอกล่าวว่าความสวยงามในภาพ คือ "ดาบสองคม" มันดึงดูดสายตาแต่ก็นำไปสู่ความตระหนักถึงความจริงที่ว่า เรากำลังกัดกินโลกจากภายในเพื่อตอบสนองต่อระบบเศรษฐกิจระดับโลก เช่น การใช้โพแทชเพื่อทำปุ๋ยเคมีสำหรับเกษตรกรรมอุตสาหกรรม
3. ร่องรอยของ Prosumer และระบบอุตสาหกรรม
Macdonald เชื่อมโยงภาพนี้เข้ากับบทบาทของมนุษย์ในฐานะ "prosumer" ภาพนี้ไม่ใช่แค่ภาพเหมือง แต่คือแผนที่ของโครงข่ายอุปทาน (Supply chain map) ที่แสดงจุดเริ่มต้นของการผลิตอาหารในโลกสมัยใหม่ Macdonald ใช้ภาพนี้เพื่อสื่อสารว่าความสะดวกสบายและการบริโภคของเราในทุกวันนี้ มีรอยแผลที่ถูกซ่อนไว้ใต้ดิน ภาพถ่ายภายในเหมืองโพแทชของ Burtynsky ภาพนี้จึงทำหน้าที่เป็นพยานหลักฐานทางสายตาที่ Macdonald ใช้เพื่อแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างมนุษย์กับโลกในระดับที่ลึกซึ้งที่สุด เป็นการตอกย้ำว่าในยุค Anthropocene ไม่มีพื้นที่ใดแม้กระทั่งใต้ฝ่าเท้าของเราที่รอดพ้นจากการแทรกแซงและการจัดระเบียบใหม่โดยมนุษย์ปกติ
ผลงานของ Loch Leven
ในฐานะที่เธอเป็นทั้งศิลปินและนักวิชาการ
งานของเธอมักเน้นไปที่การสำรวจภูมิประเทศในสกอตแลนด์
สิ่งที่น่าสนใจมาก คือ เธอใช้การถ่ายภาพทางอากาศเพื่อแสดงให้เห็นการจัดการที่ดินที่ผิดธรรมชาติ เช่น การทำวนอุทยานเชิงพาณิชย์ที่ทำลายความหลากหลายทางชีวภาพดั้งเดิม งานของเธอเน้นไปที่การมองหาประวัติศาสตร์ที่ซ่อนอยู่ในชั้นดินและพืชพรรณ
Macdonald มองว่าภาพภูมิประเทศสกอตแลนด์ของเธอไม่ได้เป็นเพียงงานศิลปะ แต่เป็นเครื่องมือทางวิชาการที่เชื่อมโยงระหว่างภูมิศาสตร์และจริยธรรมของสิ่งแวดล้อม (Environmental Ethics) เพื่อให้เรามองเห็นความรับผิดชอบของมนุษย์ที่มีต่อโลกผ่านร่องรอยบนพื้นดิน ทั้งนี้ ภาพถ่ายทางอากาศที่โดดเด่นของ Patricia Macdonald ซึ่งถูกรวมไว้ในหนังสือเล่มนี้ด้วย ภาพนี้ คือ ภาพ Castel island ของ Loch Leven ในสกอตแลนด์ในช่วงฤดูหนาวที่ทะเลสาบกลายเป็นน้ำแข็ง สาระสำคัญที่ Macdonald พยายามสื่อสารผ่านภาพภูมิประเทศสกอตแลนด์ลักษณะนี้ในบริบทของ Anthropocene มีประเด็นที่ลึกซึ้งดังนี้
1. ความเปราะบางของระบบนิเวศ (Fragility of Ecosystems)
ลวดลายของน้ำแข็งที่แตกตัวและก่อตัวใหม่รอบๆ เกาะ Castle Island ในภาพนี้ แสดงให้เห็นถึงสภาวะทางกายภาพที่แปรเปลี่ยนได้ง่าย Macdonald ใช้ความงามของน้ำแข็งเป็นตัวแทนของความเปราะบางต่อสภาวะโลกร้อน (Climate Change) ซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อวงจรธรรมชาติในระดับท้องถิ่นของสกอตแลนด์
2. การซ้อนทับของเวลา (Overlapping Temporalities)
ในภาพนี้มีองค์ประกอบสองส่วนที่ตัดกันอย่างชัดเจน คือ ปราสาท (Castle Island): สื่อถึงประวัติศาสตร์ของมนุษย์ และการตั้งถิ่นฐานในอดีต และปรากฏการณ์ทางธรณีวิทยา/ภูมิอากาศ: สื่อถึงเวลาทางธรรมชาติ (Geological/Deep Time) โดย Macdonald ต้องการให้เราเห็นว่าเวลาของมนุษย์และเวลาของโลก กำลังปะทะและหลอมรวมกันในยุค Anthropocene จนเราไม่สามารถแยกประวัติศาสตร์ของสังคมออกจากประวัติศาสตร์ของธรรมชาติได้อีกต่อไป
ผลงานของ Mandy Barker
หากภาพหน้าปกของ Chris Jordan คือ ความตายของนก งานของ Mandy Barker คือ การขยายภาพขยะพลาสติกในทะเลให้ชัดเจนขึ้น
Macdonald สรุปว่างานของ Mandy Barker ช่วยเติมเต็มภาพของ Anthropocene ให้สมบูรณ์ โดยการดึงเอาสิ่งที่เราพยายามทิ้งและลืม กลับมาจ้องหน้าเราอีกครั้งในรูปแบบที่สวยงามจนปฏิเสธไม่ได้ เพื่อให้เรายอมรับความจริงว่า "ขยะเหล่านี้คือส่วนหนึ่งของตัวเราและโลกใบนี้ไปแล้ว"
สังเกตประเด็นที่ Macdonald วิเคราะห์ไว้ในภาพนี้
1.ความลวงตาของสุนทรียภาพ: เมื่อมองไกลๆ
ภาพนี้ดูเหมือนกลุ่มแพลงก์ตอนที่สวยงามหรือปรากฏการณ์ทางธรรมชาติในท้องทะเล
แต่เมื่อคุณมองเข้าไปใกล้ๆ คุณจะเริ่มเห็นความจริงว่ามันคือเศษพลาสติกที่แตกหัก เชือกไนลอน และชิ้นส่วนจากผลิตภัณฑ์อุปโภคบริโภค
2.การจัดวางแบบนิติวิทยาศาสตร์ (Forensic
Layout): แทนที่จะถ่ายภาพขยะกองรวมกันบนทราย Barker เลือกที่จะจัดระเบียบใหม่บนพื้นหลังสีดำสนิท ซึ่ง Macdonald มองว่าเป็นการยกระดับขยะให้กลายเป็นวัตถุพยานที่สำคัญของยุค
Anthropocene
เพื่อให้เราไม่สามารถเบือนหน้าหนีได้
3. ความรู้สึกที่ไร้ขอบเขต: การไม่มีเส้นขอบฟ้าหรือมาตราส่วนที่ชัดเจนในภาพ ทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าปัญหาพลาสติกนี้กระจายตัวอยู่ทั่วไปทุกหนทุกแห่งในมหาสมุทรอย่างไร้ขอบเขต
สาระสำคัญที่ Macdonald วิเคราะห์ไว้ มีประเด็นที่น่าสนใจดังนี้
1. การเปลี่ยนขยะให้เป็นวัตถุทางมานุษยวิทยา Macdonald อธิบายว่า Barker ไม่ได้ถ่ายภาพขยะในสภาพที่รกรุงรังบนชายหาด แต่เธอใช้วิธีรวบรวมเศษพลาสติกเหล่านั้นมาทำความสะอาด แยกประเภท และจัดวางอย่างประณีตบนพื้นหลังสีดำสนิท ซึ่งกระบวนการนี้ทำให้ขยะพลาสติกกลายเป็น "วัตถุที่ควรค่าแก่การศึกษา" (Specimens) เหมือนกับที่นักโบราณคดีศึกษาฟอสซิล Macdonald มองว่านี่คือการบันทึกหลักฐานของยุค Anthropocene ในระดับโมเลกุล ซึ่งพลาสติกเหล่านี้จะกลายเป็นชั้นดินในอนาคต
2. ความย้อนแย้งของสุนทรียภาพ (The Aesthetic Paradox) Macdonald เน้นย้ำเรื่องความสวยงามที่ลวงตาในงานของ Barker เมื่อมองแวบแรก ภาพเหล่านี้ดูเหมือนหมู่ดาวในจักรวาล หรือสิ่งมีชีวิตในทะเลลึก เช่น แมงกะพรุน หรือแพลงก์ตอน ที่มีความพริ้วไหวและสีสันสดใส แต่เมื่อพิจารณาใกล้ๆ ผู้ชมจะพบความจริงว่า มันคือ ฝาขวด ตุ๊กตาพลาสติก หรือเศษอวน Macdonald กล่าวว่าความขัดแย้งนี้สะท้อนถึงสภาวะของมหาสมุทรในปัจจุบัน ที่ความใสสะอาดภายนอกซ่อนความจริงที่อันตรายไว้ เป็นการดึงดูดผู้ชมด้วยความงามเพื่อมอบ "ความตระหนักรู้ที่เจ็บปวด" ในภายหลัง
3. ระดับขนาดที่กระจัดกระจาย (The Dispersed Scale) ในขณะที่งานของ Burtynsky เน้นระดับขนาดที่มีความมหึมา Macdonald มองว่างานของ Barker เน้นระดับขนาดของการแพร่กระจาย โดยเธอชี้ให้เห็นว่าพลาสติกในภาพของ Barker มักมาจากพื้นที่ห่างไกลทั่วโลก ซึ่งถูกกระแสน้ำพัดพาไปรวมกัน (Gyres) โดยสาระที่ Macdonald นำมาสื่อสาร คือ ภาพเหล่านี้แสดงให้เห็นว่ากิจกรรมการบริโภคในที่หนึ่ง เช่น การทิ้งขวดน้ำ ส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศในอีกซีกโลกหนึ่งอย่างไร เป็นการเชื่อมโยงภูมิศาสตร์ของการบริโภคเข้ากับภูมิศาสตร์ของมหาสมุทร
4. พลาสติกในฐานะ "สิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่" Macdonald วิเคราะห์ว่า Barker จัดวางพลาสติกให้ดูมีชีวิต (Organic movement) เพื่อสื่อถึงแนวคิดที่ว่า ในปัจจุบันพลาสติกได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของวงจรชีวิตไปแล้ว (Plastisphere) มันถูกกินโดยสัตว์ทะเลและแทรกซึมเข้าสู่ห่วงโซ่อาหารของมนุษย์
ปิดท้ายด้วย " Ladakh Ice Stupa" ซึ่งเป็นนวัตกรรมการกักเก็บน้ำที่ชาญฉลาดเพื่อรับมือกับภาวะโลกร้อน โดยเปรียบเทียบว่าหนังสือเล่มนี้ทำหน้าที่เหมือน "สถูปทางวรรณกรรม" ที่เก็บกักความรู้และแรงบันดาลใจ เพื่อช่วยหล่อเลี้ยงความตระหนักรู้ด้านสิ่งแวดล้อมให้มนุษย์ผ่านพ้น "ทะเลทรายแห่งยุค Anthropocene" ไปได้ โดยมีใจความสำคัญ คือ การใช้ "ภาพถ่ายที่ทรงพลัง" ควบคู่กับ "บทวิเคราะห์ที่เฉียบคม" เพื่อกระตุ้นให้มนุษย์หยุดมองวิกฤตสิ่งแวดล้อมเป็นเพียงภาพสวยงาม แต่ให้ตระหนักถึงความสูญเสียและร่วมมือกันแก้ไขอย่างจริงจังในระดับโลก
ภาพแสดงให้เห็นถึง "ธารน้ำแข็งเทียม" (Artificial Glaciers) ที่ถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือมนุษย์ คิดค้นโดย Sonam Wangchuk มีลักษณะเป็นทรงกรวยคว่ำที่ดูคล้ายกับสถูปในทางพุทธศาสนา มีกลไกการทำงานจากน้ำจากลำธารในช่วงฤดูหนาวจะถูกส่งผ่านท่อลงมายังพื้นที่ราบ และพ่นออกมาเป็นละอองน้ำซึ่งจะแข็งตัวกลายเป็นหอคอยน้ำแข็งขนาดใหญ่ การกักเก็บน้ำทำงานด้วยรูปทรงกรวยช่วยลดพื้นที่ผิวสัมผัสกับแสงแดด ทำให้ละลายช้ากว่าแผ่นน้ำแข็งปกติ น้ำจะเริ่มละลายในช่วงเดือนมีนาคมถึงกรกฎาคม ซึ่งเป็นช่วงที่เกษตรกรในลาดักต้องการน้ำมากที่สุดแต่ฝนยังไม่ตก
Patricia Macdonald และนักเขียนคนอื่นๆ ในเล่ม เช่น Robert Macfarlane ใช้ Ice Stupa เป็นสัญลักษณ์ของความฉลาดหลักแหลมของมนุษย์ในการรับมือกับวิกฤตการณ์สิ่งแวดล้อมทั้งการปรับตัว (Adaptation) ในขณะที่ธารน้ำแข็งธรรมชาติกำลังละลายหายไปเพราะภาวะโลกร้อน Ice Stupa คือนวัตกรรมที่เกิดจากความจำเป็นเพื่อความอยู่รอดของชุมชน และการเชื่อมโยงทางวัฒนธรรม ด้วยการออกแบบให้มีรูปทรงคล้ายสถูปไม่เพียงแต่เป็นเรื่องของวิศวกรรม แต่ยังเป็นการเชื่อมโยงความเชื่อทางจิตวิญญาณเข้ากับการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ทำให้มันกลายเป็นสิ่งที่คนในท้องถิ่นเคารพและดูแล
ภาพ Ice Stupa ในหนังสือเล่มนี้ไม่ได้เป็นเพียงบันทึกทางมานุษยวิทยา
แต่เป็น "ภาพแห่งความหวัง" ที่แสดงให้เห็นว่าท่ามกลางการทำลายล้าง มนุษย์ยังมีความสามารถในการสร้างสรรค์วิธีการใหม่ๆ
เพื่อฟื้นฟูและรักษาความสมดุลของระบบนิเวศ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น