โลกาภิวัตน์ ความเป็นพลเมืองและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
พัฒนา
ราชวงศ์ อาศรมภูมิวิทยาศาสตร์ สาขาวิชาภูมิศาสตร์
มหาวิทยาลัยนเรศวร
แปลและเรียบเรียงจาก
Orides MEZZAROBA
and Vladmir Oliveira Da SILVEIRA. (2018) The principle of the dignity of
human person: a reading of the effectiveness of citizenship and human rights
through the challenges put forward by globalization. Revista de Investigações Constitucionais,
vol. 5, no. 1, pp: 273-293. DOI: https://doi.org/10.5380/rinc.v5i1.54099
แม้กระทั่งทุกวันนี้ แนวคิดที่ควรเอาชนะก็ยังมีการถกเถียงกัน
เช่น ความเป็นของรัฐและกฎหมายของรัฐ
กระบวนการโลกาภิวัฒน์และการย้ายถิ่นฐานอย่างต่อเนื่องส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างลึกซึ้งในความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลกับรัฐ
และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านกฎหมายสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ
ซึ่งหมายความว่าความต้องการของมนุษย์เริ่มปรากฏให้เห็นทั้งในระดับภูมิภาคและระดับนานาชาติ
เพื่อที่จะบรรลุหลักการแห่งศักดิ์ศรีของมนุษย์ ดังนั้น
บทความนี้จึงมุ่งที่จะศึกษาความเชื่อมโยงระหว่างความเป็นพลเมืองกับสิทธิมนุษยชนจากมุมมองใหม่
ผ่านการศึกษาวรรณกรรมและวิธีการนิรนัย เพื่อตอบคำถามต่อไปนี้ คุณค่าเพิ่มเติมของแนวคิดความเป็นพลเมืองคืออะไร
และมิติความเป็นพลเมืองในปัจจุบันเป็นอย่างไร?
บทนำ
แนวคิดเสรีนิยมเป็นรากฐานของการเกิดหลักนิติธรรมขึ้น
ซึ่งถึงแม้จะมีรูปแบบอย่างต่อเนื่อง
แต่ก็ยืนอยู่บนเสาหลักของโครงสร้างที่ไม่เชื่อกฎหมายทั่วโลก ดังนั้น
เรามักจะถกเถียงและเจาะลึกแนวคิดคลาสสิกบางประการ เช่น
การเป็นส่วนหนึ่งของรัฐและกฎหมายในฐานะที่เป็นบัญญัติที่มุ่งเป้าไปที่ผลประโยชน์ทั่วไปของชุมชนระดับชาติ
อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน
เราดำเนินชีวิตตามการเปลี่ยนแปลงเชิงลึกจากกระบวนการโลกาภิวัตน์ เราต้องสังเกตว่า
เพียงเพื่อชี้ให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ ความต้องการของมนุษย์ได้แสดงออกมาในระดับโลก
ไม่ใช่ในระดับชาติอีกต่อไป ด้วยวิธีนี้ ผู้มีบทบาทสำคัญที่ไม่ใช่รัฐจึงได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างแข็งแกร่งในเวทีทั่วโลก
และควบคู่ไปกับวัฒนธรรมของชาติวัฒนธรรมสากลก็ปรากฏขึ้น นอกจากนี้
การอพยพย้ายถิ่นอย่างต่อเนื่องกำลังต่อต้านการได้รับสัญชาติต่อกันมาแต่โบราณ
ซึ่งก็คือแนวคิดที่จะคงอยู่ในประเทศเดียว
ผลที่ตามมาคือ รัฐ-ชาติถูกท้าทายในอำนาจนำของตน
เมื่อต้องยอมรับความเป็นพลเมืองในแง่มุมที่กว้างขึ้น
ไม่เพียงแต่เป็นความผูกพันของความจงรักภักดีทางการเมืองเท่านั้น
แต่ยังเป็นต้นกำเนิดของมันอีกด้วย ด้วยวิธีนี้
จึงจินตนาการถึงรูปแบบใหม่ของรัฐที่รวมคุณค่าร่วมกันของทุกประเด็นในประชาคมโลก
และส่งเสริมการปกป้องสิทธิมนุษยชนด้วยการสนับสนุนศักดิ์ศรีของมนุษย์
ตามแนวความคิดนี้
บทความนี้พยายามที่จะค้นหาความผูกพันบางประการระหว่างความเป็นพลเมืองและสิทธิมนุษยชน
โดยมีขอบเขตของศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เป็นหลักฐาน
นับตั้งแต่การก้าวขึ้นสู่อำนาจของสิทธิมนุษยชนในการอภิปรายทางกฎหมายสมัยใหม่ทั่วโลก
โดยมีมติเป็นเอกฉันท์ว่า ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เป็นพาหะที่สำคัญที่สุดในกฎหมายที่บังคับใช้ในรัฐต่างๆ
ด้วยเหตุนี้
เพื่อเป็นจุดเริ่มต้นในการศึกษานี้ถึงความเชื่อมโยงภายในระหว่างศักดิ์ศรีและสิทธิมนุษยชน
เราจะพยายามแสดงให้เห็นว่าศักดิ์ศรีกำลังถูกทำให้เป็นจริงเมื่อสิทธิมนุษยชนเริ่มมีผลบังคับใช้
ในแง่นี้ จึงจำเป็นต้องตรวจสอบวิวัฒนาการของมันในการคิดเชิงนิติศาสตร์และปรัชญา
เพื่อไขปริศนาเนื้อหา
และแสดงให้เห็นว่ามันกลายเป็นพื้นฐานหลักสำหรับสิทธิมนุษยชนได้อย่างไร
เพื่อเป็นพื้นฐานของสิทธิมนุษยชน
ศักดิ์ศรียังฉายรังสีผลกระทบในเนื้อหาของความเป็นพลเมืองด้วย
ด้วยการพัฒนาด้านสิทธิมนุษยชนในศตวรรษที่ 20 และ 21 ในด้านระหว่างประเทศและรวมอยู่ในสาขาภายในอย่างทันท่วงที
เราเฝ้าดูสิทธิหลายประการที่เชื่อมโยงกับศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ในเวลาเดียวกัน
เนื้อหาของการเป็นพลเมืองจะต้องได้รับการตรวจสอบเพื่อรวมตัวแปรใหม่เหล่านี้ด้วย
ด้วยวิธีนี้ จำเป็นต้องสอบถาม - ค่านิยมใหม่ใดบ้างที่เพิ่มเข้ามาในแนวคิดเรื่องความเป็นพลเมือง
มิติความเป็นพลเมืองในปัจจุบันคืออะไร? เพื่อตอบคำถามเหล่านี้ทั้งหมด
จะเป็นประโยชน์ที่จะคิดถึงแนวความคิดในปัจจุบันเกี่ยวกับการเป็นพลเมืองและขอบเขตของแนวคิดที่เป็นตัวแปรในการเปรียบเทียบความเป็นพลเมืองดังที่ได้หล่อหลอมขึ้นในรัฐเสรีนิยมชนชั้นกระฎุมพี
การสะท้อนนี้ต้องผ่านการวิเคราะห์การบรรจบกันระหว่างแนวคิดเรื่องความเป็นพลเมืองและสิทธิมนุษยชน
เนื่องจากแนวคิดทั้งสองได้รับการกำหนดรูปแบบโดยประวัติศาสตร์และโดยการเพิ่มคุณค่าในโลกของกฎหมาย
การวิเคราะห์ความเป็นพลเมืองในมิติได้รับการเสริมด้วยวิสัยทัศน์สากลของการเป็นพลเมืองในปัจจุบัน
ในจังหวะนี้
มีความจำเป็นต้องวิเคราะห์อิทธิพลของปรากฏการณ์โลกาภิวัตน์ที่มีต่อความเป็นพลเมือง
โดยเพิ่มกระบวนทัศน์ที่น่าสนใจของความร่วมมือระหว่างประเทศและอธิปไตยร่วมกันระหว่างรัฐเพื่อประโยชน์ของปัจเจกบุคคล
บุคคลระดับโลกรายนี้อยู่ในเวทีระหว่างประเทศที่มีความเป็นสากล
ซึ่งมักต้องเผชิญกับความท้าทายใหม่ๆ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสถานะพลเมืองของตนอ่อนแอลง
จากคำถามข้อที่สามซึ่งเป็นคำถามสุดท้ายที่ปรากฏในงานปัจจุบัน กล่าวคือ โดยเฉพาะเกี่ยวกับวิธีการใช้สิทธิการเป็นพลเมือง
โดยคำนึงถึงมิติที่กว้างขึ้นในโลกยุคโลกาภิวัตน์
คำถามนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาถึงการเปลี่ยนแปลงต่างๆ
ที่เกิดขึ้นโดยรัฐในศตวรรษที่ 20 และผลกระทบต่อศตวรรษที่
21 โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการพัฒนากฎหมายระหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิมนุษยชน
การเกิดขึ้นของสหประชาชาติและองค์กรระดับภูมิภาคระหว่างประเทศอื่นๆ
การมุ่งเน้นที่การใช้สิทธิการเป็นพลเมืองในโลกโลกถือเป็นสิ่งสำคัญในการทำความเข้าใจกระบวนการของการเป็นพลเมืองและประสิทธิผลในทุกแง่มุม
ซึ่งในลักษณะที่เสริมกันหรือหลักการของการเสริมกันนั้น
ครอบคลุมถึงระบบการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนทั้ง 3 ระบบที่บังคับใช้อยู่ในปัจจุบัน
ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ซึ่งเป็นรากฐานของสิทธิมนุษยชน
การอภิปรายระหว่างนักปรัชญาในเรื่องของศักดิ์ศรีค่อนข้างมีมาช้านานในโลกตะวันตก
ซึ่งเป็นผลของประเพณียิว-คริสเตียนและความเชื่อของมนุษย์ในฐานะภาพลักษณ์ของพระเจ้า
ด้วยความคิดของคริสเตียน แนวคิดเรื่องศักดิ์ศรีส่วนบุคคลจึงได้รับการพัฒนา
อยู่ในผลงานของนักบุญโธมัส อไควนัส บทเรียนที่ว่า
“ศักดิ์ศรีมีอยู่ในมนุษย์เช่นเดียวกับเผ่าพันธุ์”
การพัฒนาหลักคำสอนเชิงนิติศาสตร์มีส่วนช่วยในเรื่องของศักดิ์ศรีอย่างมีประสิทธิผล
การเคลื่อนไหวนี้มีนักวิชาการชั้นนำอย่าง Kant
ผู้ซึ่งมีความเป็นเลิศในการระบุตัวตนในสังคมในสองประเภท - ราคาและศักดิ์ศรี
ตามที่คานท์กล่าวไว้ ราคาจะเป็นมูลค่าภายนอก ซึ่งเป็นที่สนใจเป็นพิเศษในตลาด
ส่วนศักดิ์ศรีนั้นคงเป็นคุณค่าทางศีลธรรมภายใน ศักดิ์ศรีจะหาไม่เทียบเท่า
ไม่อาจทดแทนได้เหมือนอย่างที่ทำกับผลิตภัณฑ์ จากการสังเกตนี้
คำพูดของคานท์กล่าวถึงมนุษย์ว่าเป็นจุดสิ้นสุด
ไม่ใช่จุดมุ่งหมายที่จะไปให้ถึงจุดสิ้นสุดใดๆ ในคำพูดอันฉาวโฉ่ของคานท์ที่ว่า
“มนุษย์และโดยทั่วไปแล้ว การมีเหตุมีผลทั้งหมดดำรงอยู่เป็นจุดจบในตัวเอง
ไม่ใช่แค่เป็นเครื่องมือในการใช้สิ่งนี้หรือพินัยกรรมนั้นเท่านั้น”
ตามบรรทัดเดียวกัน Comparato กล่าวว่าศักดิ์ศรีจะต้องได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็นจุดสิ้นสุดในตัวเอง
ไม่ใช่เป็นคนใจร้าย
และเสริมว่าเป็นผลจากการที่บุคคลนั้นดำเนินชีวิตในสภาวะที่เป็นอิสระ
โดยสามารถชี้นำตัวเองได้ตามกฎหมายที่บุคคลนั้นอาศัยอยู่ สร้างขึ้นเอง
ในบรรทัดเดียวกัน เราไม่สามารถลืมที่จะกล่าวถึงข้อเสนอจาก Sarlet ที่มีต่อแนวคิดทางกฎหมายเกี่ยวกับศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
ตามที่นักวิชาการกล่าวไว้ เราอาจให้นิยามศักดิ์ศรีของมนุษย์ไว้ดังนี้
[...] the intrinsic and distinctive quality of each human being
that makes it worth the same respect and consideration by the State and
community, implying, therefore, a complex of fundamental rights and duties
which assure the being against each and any act of degrading and inhuman
content, as well as guarantee the minimal conditions of living to a healthy
life, and also providing and promoting its active and co-responsible
participation on the destinies of its own existence and live in community with the
other human beings.6
นอกจากนี้เรายังสามารถกล่าวถึงวิสัยทัศน์สองประการจาก Bittar เกี่ยวกับศักดิ์ศรีอีกด้วย
สำหรับเขา “ศักดิ์ศรีเป็นเรื่องของสิ่งที่คนหนึ่งมอบให้อีกคนหนึ่ง
(ประสบการณ์จากภายนอก) เช่นเดียวกับตัวมันเอง (ประสบการณ์จากภายใน)” ดังนั้น
ศักดิ์ศรีที่มาจากภายนอกคือสิ่งที่หล่อหลอมโดยเครื่องมือ
โดยทั่วไปแล้วเสนอเพื่อให้บุคคลนั้นมีชีวิตที่คู่ควร
ในขณะเดียวกันศักดิ์ศรีที่มาจากภายในก็คือ “ศักดิ์ศรีส่วนบุคคล”
ที่เติบโตไปพร้อมกับการเห็นคุณค่าในตนเอง
แนวคิดดังกล่าวมีความเชื่อมโยงถึงกันอย่างปฏิเสธไม่ได้ ตาม Bittar “คนเรามีแนวโน้มที่จะมีศักดิ์ศรี (ประสบการณ์จากภายนอก)
ซึ่งให้เกียรติตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ (ประสบการณ์จากภายใน)” แม้จะมีข้อสังเกตนี้
สิ่งสำคัญคือต้องเน้นย้ำว่าแต่ละบุคคลเป็นตัวแทนที่ถูกต้องตามกฎหมายในการแสวงหาศักดิ์ศรีของตนต่อรัฐหรือเรื่องอื่นๆ
ศักดิ์ศรีจากภายนอก เพียงเพื่อการเป็นมนุษย์
อย่างไรก็ตาม
ด้วยวิวัฒนาการของกฎเกณฑ์ที่คุ้มครองสิทธิมนุษยชน
สังเกตได้ว่าความเชื่อมโยงระหว่างศักดิ์ศรีกับสิทธิมนุษยชน กล่าวคือ
วิสัยทัศน์ที่ว่า ศักดิ์ศรีมาพร้อมกับสิทธิ
เพิ่งเกิดขึ้นพร้อมกับการกำเนิดของตำราและรัฐธรรมนูญระหว่างประเทศที่สำคัญๆ
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
การที่ศักดิ์ศรีปรากฏขึ้นอีกครั้งโดยฝ่ายกฎหมายในช่วงหลังสงคราม
แสดงให้เห็นถึงปฏิกิริยาทางประวัติศาสตร์ต่อระบอบเผด็จการที่ละเมิดศักดิ์ศรีบนพื้นฐานที่วางแผนไว้
เมื่อพยายามดำเนินโครงการเพื่อนิยาม "มนุษย์" ด้วยภาคแสดงของมัน
เกี่ยวกับเรื่องนั้น Barzotto อธิบายว่า: "[...] นาซีกำหนดมนุษย์ด้วยภาคแสดง 'เชื้อชาติ' และคอมมิวนิสต์ใช้ภาคแสดง 'ชนชั้น' มนุษย์เป็นประเด็นที่ต้องศึกษาในแง่วิทยาศาสตร์
ด้วยเหตุนี้
วิทยาศาสตร์ของนาซีซึ่งมอบหมายงานด้านชีววิทยาในการให้ทุนสนับสนุนมานุษยวิทยา
และของลัทธิคอมมิวนิสต์ ได้มอบหมายงานนี้ให้กับประวัติศาสตร์” ในมุมมองนี้
วัตถุประสงค์คือเพื่อวางกรอบความเป็นมนุษย์ซึ่งถือเป็นปัญหา
ให้กลายเป็นคำจำกัดความ หากมันไม่พอดีกับเฟรม ชะตากรรมของมันก็ต้องถูกกำจัด
แนวคิดเรื่องการกีดกันความเป็นมนุษย์
ซึ่งคงอยู่ในระหว่างการครอบงำของนาซีนี้
เป็นรากฐานอันอุดมสมบูรณ์สำหรับการขึ้นสู่สวรรค์แห่งศักดิ์ศรีในฐานะคุณค่าพื้นฐานของบุคคล
ด้วยวิธีนี้
ประสบการณ์เลวร้ายจากสงครามโลกครั้งที่สองจึงเป็นช่วงเวลาประวัติศาสตร์ใหม่ของการปรับทิศทางการเมืองระหว่างประเทศเพื่อสนับสนุนสิทธิมนุษยชน
ดังนั้น
แนวคิดเรื่องกฎหมายระหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิมนุษยชนจึงก่อตั้งขึ้นในศาลนูเรมเบิร์ก
การก่อตั้งสหประชาชาติ และการนำเสนอปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน
เราอาจมีสมมติฐานว่าสิทธิมนุษยชนมีจุดมุ่งหมายเพื่อตอบสนองความต้องการของมนุษย์แต่ละคน
สิ่งเหล่านี้สามารถเรียกร้องได้จากกลุ่มที่เคลื่อนไหวทางสังคมซึ่งแสดงความต้องการร่วมกันเพื่อตระหนักถึงสิทธิดังกล่าว
ในแง่นี้ เมื่อเราเปลี่ยนความคิดทวินามเกี่ยวกับความจำเป็น/สิทธิไปสู่กระบวนการร่างกฎเกณฑ์ทางกฎหมาย
เราพบว่ามาตรฐานเหล่านี้เมื่อพวกเขากำหนดขีดจำกัดบางประการต่อเสรีภาพของมนุษย์โดยการกำหนดพฤติกรรม
แสดงถึงการปฏิบัติตามทางสังคมผ่านกระบวนการภายใน ของที่พักตามธรรมชาติ
ตามบรรทัดเดียวกัน Silveira
ชี้แจงให้ชัดเจน
[...] rights are born and modified obeying a core formed by the
axiological feeling of a society, which from a given fact adheres itself to a
certain value, which, by its turn, becomes to be normatized internationally as
well as nationally by States, with imperative basis in the idea of human being
dignity.
ดังนั้น เมื่อคำนึงถึงการพัฒนา
สิทธิจะต้องถูกสร้างขึ้นใหม่เสมอเมื่อเผชิญกับการเคลื่อนไหวทางสังคม
เป็นกระบวนการปรับตัวโดยคำนึงถึงค่านิยมใหม่ๆ ที่รวมอยู่ในสภาพแวดล้อมทางสังคม
โดยที่สิทธิจะต้องสร้างขึ้นมาใหม่ และกำหนดรูปแบบตามความคาดหวังดังกล่าวอยู่เสมอ
เมื่อวาดคู่ขนานกับการศึกษาองค์ประกอบที่ประกอบขึ้นเป็นสิทธิมนุษยชน
เราสามารถเชื่อมโยงสิ่งที่กล่าวไว้กับแง่มุมของประวัติศาสตร์
ซึ่งแสดงให้เห็นห่วงโซ่วิวัฒนาการของสิทธิในช่วงเวลานั้น ดังนั้น
เพื่อให้สอดคล้องกับคำอธิบายของ Silveira และ Contipelli
จึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องทราบว่าวิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของสิทธิมนุษยชนเกิดขึ้นผ่านกระบวนการที่เรียกว่า
"ไดนาโมเจเนซิส"
ซึ่งแสดงถึงกระบวนการที่ชุมชนสังคมในช่วงเวลาหนึ่งรับรู้
เป็นสิ่งล้ำค่าที่ก่อให้เกิดสิทธิมนุษยชน ตามที่นักวิชาการกล่าวไว้ “คุณค่านี้นำการให้คะแนนใหม่มาสู่ศักดิ์ศรีของมนุษย์
ซึ่งถือเป็นการวางแนวใหม่และเนื้อหาใหม่
อันเป็นผลมาจากการเชื่อมโยงกับพารามิเตอร์ปัจจุบัน”
ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์จะถูกทำให้เป็นรูปธรรมโดยคุณค่าที่เหนือกว่าในช่วงเวลาประวัติศาสตร์ที่กำหนด
เช่น เสรีภาพ ความเสมอภาค และความสามัคคี ดังนั้น
ในปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนปี 1948
ซึ่งเป็นเครื่องมือสำคัญของสิทธิมนุษยชนสากลและผู้เผยแพร่ค่านิยมหลักไปทั่วโลก
ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์จึงเข้ามาแทนที่สิทธิทั้งปวงในนั้น ในคำนำ
ศักดิ์ศรีได้รับการสวมมงกุฎเป็นพื้นฐานของสิทธิมนุษยชนทั้งหมด
เนื่องจากเป็นที่ยอมรับของสมาชิกทุกคนในครอบครัวมนุษย์และสิทธิที่เท่าเทียมกันและไม่อาจแบ่งแยกได้
ในบทความแรกกล่าวไว้ว่า เนื่องจากมนุษย์ทุกคนมีเหตุผลและมโนธรรม
จึงเกิดมามีอิสระในศักดิ์ศรีและสิทธิเท่าเทียมกัน
จากมุมมองของระเบียบภายในประเทศ
ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ปรากฏอยู่ในตำรารัฐธรรมนูญหลายฉบับในปัจจุบัน
รัฐธรรมนูญไวมาร์ในมาตรา 151
ได้ประกาศไว้แล้วว่า
“การจัดระเบียบชีวิตทางเศรษฐกิจจะต้องสอดคล้องกับหลักการแห่งความยุติธรรมเพื่อรับประกันว่าทุกคนจะมีชีวิตที่ดี”
และในบราซิล เราสามารถพูดได้ว่าเป็นศูนย์กลางของระบบกฎหมาย
เนื่องจากองค์ประกอบของปี 1988 ได้ยกระดับให้เป็นหลักการพื้นฐานของสาธารณรัฐ
ซึ่งเป็นเสาหลักเชิงโครงสร้างขององค์กรของรัฐ ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 1 วรรค 3 ของรัฐธรรมนูญแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐบราซิล 1988
หลักการนี้ฉายรังสีไปยังมาตราอื่นๆ ทั้งหมดของรัฐธรรมนูญ เช่น มาตรา 170 หัวกะทิ
ดังนั้น
เราสามารถอนุมานได้ว่าศักดิ์ศรีที่เป็นเกณฑ์ในการบูรณาการระเบียบรัฐธรรมนูญที่มีผลใช้บังคับนั้นเหมาะสมที่จะเป็นมูลเหตุของสิทธิมนุษยชน
เนื่องจากได้รวมเข้ากับระบบรัฐธรรมนูญภายในประเทศจนกลายเป็นรายการสิทธิขั้นพื้นฐานในปัจจุบัน
ในอีกแง่หนึ่ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าธรรมชาติของศักดิ์ศรีในฐานะรากฐานของสิทธิมนุษยชน
(หรือสิทธิขั้นพื้นฐานจากมุมมองของรัฐธรรมนูญร่วมสมัย)14
ทำให้การฉายรังสีผลกระทบทั่วทั้งระเบียบกฎหมาย (ภายในและ/หรือระหว่างประเทศ) )
แสดงถึงการยอมรับและคุ้มครองสิทธิในทุกมิติ
ความเป็นพลเมืองในมิติที่แตกต่างกัน
การอ่านประวัติศาสตร์หรือวิถีสิทธิมนุษยชนอย่างละเอียดถี่ถ้วนทำให้เราใคร่ครวญถึงแนวคิดเรื่องศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์และความเป็นพลเมืองร่วมกัน
จนถึงขอบเขตที่แนวคิดเหล่านี้หลุดพ้นจากความต้องการ
ในการปกป้องบุคคลมนุษย์ในมิติต่างๆ เมื่อกล่าวถึงศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในบทที่แล้ว
เราจึงพิจารณาแนวคิดต่างๆ เกี่ยวกับการเป็นพลเมือง
เพื่อระบุจุดที่มาบรรจบกับสิทธิมนุษยชน
ในช่วงเวลาแห่งรัฐสัมบูรณ์ในศตวรรษที่ 16 ความคิดเรื่องความเป็นพลเมืองของเราได้แสดงออกมาในความสัมพันธ์ระหว่างอธิปไตยกับอัตภาพ
ความเป็นพลเมืองเป็นส่วนหนึ่งของรัฐสัมบูรณ์
ตราบเท่าที่พลเมืองนั้นอยู่ในขอบเขตที่ตนถือสิทธิตามกฎหมายของตนเองที่เกี่ยวข้องกับอธิปไตยของตน
อย่างไรก็ตาม ควรสังเกตว่าทาสและคนต่างด้าวไม่ถือเป็นพลเมือง หรือผู้หญิงและเด็ก
เนื่องจากพวกเขาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของหัวหน้าครอบครัว ดังนั้น
พลเมืองในสมัยนั้นตามแนวคิดที่บดินทร์แสดงออกมาจึงเป็นหัวเรื่องที่เสรี
เพราะเขามีสิทธิต่อหน้าอธิปไตยของอีกคนหนึ่ง นอกจากนี้
เกณฑ์สำหรับการกำหนดลักษณะของพลเมืองโดยกำเนิดคือ ius sanguinis (สัญชาติ ) - พลเมืองเป็นบุตรชายของพลเมืองอิสระ
ฮอบส์ได้เสริมสร้างแนวคิดเรื่องความเป็นพลเมือง
และทำให้เป็นรายบุคคลและเชื่อมโยงกับช่วงเวลาที่บุคคลนั้นในสภาพธรรมชาติของเขา
แสวงหาความสงบสุขท่ามกลาง "สงครามที่ไม่มีวันสิ้นสุด"
โดยสมัครใจยอมจำนนต่ออธิปไตย สำหรับฮอบส์ สภาวะของการยอมจำนนนี้เมื่อบุคคลยอมรับตนเองว่าเป็นพลเมือง
โดยจำกัดเจตจำนงของตน และได้รับความคุ้มครองจากรัฐเป็นการแลกเปลี่ยน
ตั้งแต่ศตวรรษที่ 17
ด้วยการต่อสู้กับรัฐที่สมบูรณ์โดยการตรัสรู้
เสรีภาพของปัจเจกบุคคลที่มีต่ออธิปไตยได้รับการสนับสนุน ในการอภิปรายครั้งนี้
ความเป็นพลเมืองมุ่งเน้นไปที่การก่อตั้งชุมชนการเมืองและการมีส่วนร่วมของสังคมในชุมชนดังกล่าว
ในความเป็นจริง การเปลี่ยนแปลงแนวคิดเรื่องความเป็นพลเมืองเกิดขึ้นพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงลักษณะของสัญญาที่ก่อให้เกิดรัฐ
ในฮอบส์ สัญญาสังคมมีพื้นฐานอยู่บนการยื่นเรื่องต่ออธิปไตย
ในขณะที่ในรุสโซด้วยแนวคิดที่รู้แจ้ง
มีฉันทามติระหว่างบุคคลที่เป็นอิสระและเท่าเทียมกันซึ่งอยู่ในรูปแบบของรัฐ
ด้วยความแข็งแกร่งของการปฏิวัติชนชั้นกลาง
(อังกฤษ - ในช่วงปลายศตวรรษที่ 17; อเมริกันและฝรั่งเศส -
ในศตวรรษที่ 18 แล้ว)
เราได้เห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างลึกซึ้งในแนวคิดเรื่องความเป็นพลเมือง
เมื่อพิจารณาจากบริบททางประวัติศาสตร์ของการเปลี่ยนจากการค้า
ไปสู่ระบบทุนนิยมอุตสาหกรรมที่ก่อให้เกิดการครอบงำทางเศรษฐกิจของชนชั้นกระฎุมพี
สิ่งสำคัญคือต้องเน้นย้ำว่าปฏิญญาว่าด้วยสิทธิของมนุษย์และพลเมือง (26 สิงหาคม
1798) ให้ความหมายแฝงทางการเมืองและนิติศาสตร์กับ
"ความเป็นพลเมืองเสรีนิยม"
เมื่อระบุว่าบุคคลทุกคนเกิดมามีอิสระและมีสิทธิเท่าเทียมกัน
และด้วยเหตุนี้จึงยังคงอยู่ในสิ่งที่ เกี่ยวข้องกับเสรีภาพ ความเหมาะสม
ความปลอดภัย และการต่อต้านการกดขี่
เกี่ยวกับการปฏิวัติฝรั่งเศสและแนวคิดเรื่องความเป็นพลเมืองในศตวรรษที่ 18 Dallari
สอนเราว่า:
This movement was very important because it influenced mosto f
the world to adopt the new model of society, created as consequence of the
Revolution. In this moment and this environment that the modern conception of
citizenship was born to proclaim the elimination of privileges, but which,
shortly after, was used to assure the superiority of the new privileged.19
ความเป็นพลเมืองในรัฐเสรีนิยมที่แท้จริงได้เข้าสู่ภาวะวิกฤติ
แม้ว่าจะทำหน้าที่ในการยอมรับสิทธิก็ตาม แต่ในมุมมองทางการเมือง
มันถูกปฏิเสธอย่างถาวรต่อคนยากจน ผู้หญิง และผู้ที่ไม่รู้หนังสือ
ในขณะที่การลงคะแนนเสียงโดยการสำรวจสำมะโนประชากรได้ถูกนำมาใช้ นอกจากนี้ยังสามารถพูดถึงการอยู่ร่วมกับระบบทาสมาเป็นระยะเวลานานได้อีกด้วย
ในศตวรรษที่ 19 รัฐได้รับมอบสัญชาติให้เป็นสถานะแก่สมาชิก
ซึ่งเมื่อถึงคราวพวกเขาได้รับผลประโยชน์/สิทธิทางการเมือง เช่น
ในการลงคะแนนเสียงและการลงคะแนนเสียง
แต่ในทางกลับกัน ในเวลานั้น
คุณค่าทางสังคมไม่ได้ถูกนำมาพิจารณา
มันเป็นแบบจำลองปัจเจกนิยมอย่างลึกซึ้งซึ่งมาร์กซ์วิพากษ์วิจารณ์
เมื่อพิจารณาถึงความแตกต่างที่เป็นผลตามมาในการกระจายทรัพย์สิน
จำเป็นต้องถูกแทนที่ด้วยการสร้างสิทธิมิใช่สำหรับปัจเจกบุคคลที่โดดเดี่ยว
แต่สำหรับปัจเจกบุคคลที่ถูกมองว่าเป็นพลเมืองเดียวกัน ในมุมมองของลัทธิมาร์กซิสต์
ปัจเจกบุคคลทั้งหมด พลเมืองและในทางกลับกัน
ดังนั้นทุกคนควรถูกมองว่าเท่าเทียมกันและอยู่ในชุมชนการเมืองเดียวกัน
ในศตวรรษที่ 20
เราต้องเผชิญกับแนวคิดใหม่เกี่ยวกับการเป็นพลเมือง มาร์แชล ที่เกี่ยวข้องกับวิวัฒนาการของความเป็นพลเมืองในอังกฤษ
ได้ประกาศองค์ประกอบที่ชัดเจนของเขาซึ่งได้แก่ สิทธิพลเมือง (ศตวรรษที่ 18)
การเมือง (ศตวรรษที่ 19) และสิทธิทางสังคม (ศตวรรษที่ 20)
ซึ่งได้รับชัยชนะตามลำดับนี้ ในแง่นี้ การตีความของมาร์แชลเข้าใกล้แนวคิดเรื่องการขยายสิทธิอย่างค่อยเป็นค่อยไปตามความต้องการ
แท้จริงแล้ว หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 เมื่อเรากล่าวถึงสิทธิของมนุษย์
เราไม่ได้พูดถึงเฉพาะสิทธิส่วนบุคคลเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นสิทธิพลเมืองหรือสิทธิทางการเมือง
แต่เรายังรวมถึงสิทธิทางสังคม เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมด้วย
ในจังหวะนี้แนวคิดเสรีนิยมเรื่องการเป็นพลเมืองก็ถูกมองข้ามไปในที่สุด
ดังนั้นจึงเข้าใจว่าเป็นกลุ่มของสิทธิพลเมือง การเมือง และสังคม กล่าวอีกนัยหนึ่ง
ความเป็นพลเมืองไม่เพียงแต่ได้รับการพิจารณาในแง่ของความเป็นปัจเจกบุคคลเท่านั้น
แต่ยังขยายกว้างขึ้นตามความต้องการของบุคคลในขณะเดียวกันก็พัฒนาตัวเองอย่างเต็มที่ภายในกลุ่ม
ปัจจุบัน มีการเพิ่มตัวแปรใหม่ๆ
ในกระบวนการของการเป็นพลเมือง ทำให้จำเป็นต้องกลับมาคิดถึงรากฐาน ความเป็นเจ้าของ
และเนื้อหาของการเป็นพลเมือง
เรามีจุดเริ่มต้นจากความเหนื่อยล้าของแนวความคิดเสรีนิยมในเรื่องความเป็นพลเมืองและความท้าทายใหม่ๆ
ของศตวรรษที่ 20 ไม่ว่าจะเป็นด้านสังคม (ความยากจน การกีดกันและการอพยพ) เศรษฐกิจ
(โลกาภิวัตน์) หรือวัฒนธรรม (พหุนิยมและความหลากหลาย) ในทางกลับกัน
เราเห็นคุณค่าที่ประดิษฐานไว้ซึ่งถูกล่ามโซ่ไว้เป็นชุดของสิทธิมนุษยชนที่แบ่งแยกไม่ได้
ซึ่งครอบคลุมถึงสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง ซึ่งเจ้าของคือปัจเจกบุคคล
สิทธิทางสังคม เศรษฐกิจ และวัฒนธรรม ซึ่งเจ้าของคือส่วนรวม และในปัจจุบันคือสิทธิ
ของความสามัคคีซึ่งมีกรรมสิทธิ์ของมนุษยชาติในมุมมองที่กระจัดกระจายและเป็นสากล
ดังนั้น มิติความเป็นพลเมืองในปัจจุบันจึงต้องถูกมองว่าเป็นแนวราบ โดยการมีส่วนร่วมของพลเมืองพลเมืองอย่างเท่าเทียมกันในการเข้าถึงสิทธิเหล่านี้และการปฏิบัติหน้าที่ของตนให้บรรลุผลสำเร็จ
ซึ่งแสดงถึงความสัมพันธ์ระหว่างอัตวิสัยและความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน
สิทธิมนุษยชนและความเป็นพลเมือง
แนวคิดเรื่องสิทธิมนุษยชนและความเป็นพลเมืองไม่ได้เดินไปด้วยกันเสมอไป
ควรสังเกตว่าเฉพาะยุคกลางตอนปลายเท่านั้น
นับตั้งแต่การเอาชนะลัทธิสมบูรณาญาสิทธิราชย์และการมาถึงของหลักนิติธรรม
หลังจากการต่อสู้ที่จัดตั้งขึ้นเพื่อจุดประสงค์นี้ แนวคิดเรื่องความเป็นพลเมืองเชื่อมโยงกับการพัฒนาสิทธิมนุษยชน
ตามธรรมเนียมแล้ว จากรัฐสมัยใหม่
ความเป็นพลเมืองมีอคติทางการเมือง
ซึ่งระบุไว้ในบริบทของการมีส่วนร่วมของแต่ละบุคคลในการกำหนดเจตจำนงของสังคมและรัฐบาล
ในขณะที่สิทธิมนุษยชนดังที่เราสังเกตเห็นนั้นมีต้นกำเนิดและรากฐานมาจากความคิดเชิงนิติศาสตร์
โดยเน้นที่ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
ซึ่งส่งผลให้เกิดรายการสิทธิที่มีอยู่ในตัวมนุษย์
สิ่งเหล่านี้จะต้องได้รับการปกป้องจากการละเมิดทุกประเภท
เนื่องจากข้อเท็จจริงง่ายๆ ก็คือบุคคลนั้นดำรงอยู่ในฐานะมนุษย์
เราควรสังเกตว่าแนวความคิดเหล่านี้ปรากฏขึ้นพร้อมกับความหมายแฝงของตนเอง โดยเน้นว่าในความคิดดั้งเดิม
สิทธิมนุษยชนนั้นมีอยู่ในตัวมนุษย์ เป็นอิสระจากเจตจำนงของสังคมการเมือง
ด้วยการเปลี่ยนแปลงทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอย่างต่อเนื่อง
แนวคิดเหล่านี้เริ่มได้รับการวิเคราะห์ร่วมกันตั้งแต่แรกโดยแยกจากกัน
โดยมาบรรจบกันบนแนวคิดที่มีต้นกำเนิดเดียวโดยมีสมมติฐานที่ว่า
ผู้คนควรมีสิทธิที่จำเป็นต่อชีวิตของตนอย่างมีศักดิ์ศรี และจะยัง การขยายสิทธิเหล่านี้มีความสำคัญมากขึ้น
ดังนั้นบนพื้นฐานของศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
จึงมีความใกล้เคียงกันอย่างมากระหว่างวาทกรรมเรื่องสิทธิมนุษยชนและความเป็นพลเมือง
การปฏิวัติฝรั่งเศสเป็นเหตุการณ์สำคัญซึ่งมีการขยายแนวคิดเรื่องความเป็นพลเมืองให้ครอบคลุมถึงสิทธิขั้นพื้นฐานของมนุษย์อย่างเห็นได้ชัด
คำประกาศในสมัชชาแห่งชาติฝรั่งเศสในปี 1789
เรื่องปฏิญญาว่าด้วยสิทธิของมนุษย์และพลเมือง พร้อมด้วยการอ้างสิทธิ์ที่เป็นสากล
ได้ให้คำจำกัดความความเป็นพลเมืองยุคใหม่
โดยระบุว่ามนุษย์ทุกคนมีสิทธิโดยธรรมชาติตามธรรมชาติของตน
ซึ่งใช้ในบริบทของการเป็นพลเมือง
เกี่ยวกับเอกสารนี้และการยึดถือความเป็นสากล
บทเรียนของตอร์เรสเป็นสิ่งสำคัญ เพราะ -
"มนุษย์ได้รับการยกย่องในความหมายสากล แต่เป็นนามธรรม
เนื่องจากไม่มีการจำแนกประเภทสิทธิตามกฎหมายในสาขาระหว่างประเทศ
ซึ่งขึ้นอยู่กับสัญญาสากล ". อย่างไรก็ตาม ในช่วงหลายศตวรรษต่อมา
เราได้สังเกตเห็นกระบวนการทางประวัติศาสตร์ในการขยายขอบเขตสิทธิมนุษยชนถูกเขียนไว้ในเอกสารหลายฉบับในสาขาระหว่างประเทศ
ซึ่งพิชิตพื้นที่ระดับภูมิภาคและทั่วโลก
พึงระลึกไว้ว่าสิทธิในมิติที่ 1
จะดูแลการรักษาเสรีภาพสาธารณะ การคุ้มครองชีวิต เสรีภาพ ความเหมาะสม และอื่นๆ
เป็นการจำกัดอำนาจของรัฐ
สิทธิเสรีภาพเป็นเนื้อหาเบื้องต้นของการเป็นพลเมืองในบริบทของลัทธิเสรีนิยม
เชฟเฟอร์อธิบายว่า “แนวคิดแรกเกี่ยวกับสิทธิมีวัตถุประสงค์ในการปกป้องพลเมืองต่อรัฐที่สมบูรณ์
(เลวีอาธาน ในแนวคิดคลาสสิกของฮอบส์)
เนื่องจากเสรีภาพเป็นข้อกำหนดเบื้องต้นสำหรับการใช้อำนาจตามรัฐธรรมนูญอื่นๆ”
สิ่งสำคัญคือต้องเน้นย้ำถึงการดำรงอยู่ของพื้นที่ของ
"เสรีภาพทางการเมือง"
ซึ่งอาจใช้เพื่อเลือกชะตากรรมของประเทศผ่านการเป็นตัวแทนหรือโดยตรง
แนวคิดเรื่องความเป็นพลเมืองในขณะนั้นเชื่อมโยงกับสิทธิเสรีภาพในการเคลื่อนไหวและการสาธิตทางการเมือง
ซึ่งขัดแย้งกันอย่างชัดเจนกับเจตจำนงที่มีอำนาจเหนือกว่าของขุนนางศักดินา ขุนนาง
และนักบวช
เราอาจกล่าวได้ว่าการล่มสลายของระบอบการปกครองโบราณและการขึ้นสู่อำนาจของรัฐเสรีนิยมที่ตามมาเป็นข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ที่บ่งบอกถึงการผงาดขึ้นของแนวคิดความเป็นพลเมืองสมัยใหม่
ในด้านแนวคิดทางสังคมและเศรษฐกิจ
บทบาทของรัฐคือความพึงพอใจในสิทธิที่เรียกร้องให้รัฐดำเนินการเชิงบวกโดยมีวัตถุประสงค์ของความเสมอภาค
ซึ่งหมายถึง มาตรการแทรกแซงเพื่อช่วยเหลือประชาชนที่ประสบปัญหาในการพัฒนาบุคลิกภาพ
ด้วยเหตุนี้ รัฐจึงมีพันธกรณีที่จะต้องปฏิบัติตามสิทธิและการค้ำประกัน เช่น งาน
การจ่ายเงินที่ยุติธรรม การศึกษา สุขภาพ
โดยมุ่งเป้าไปที่สภาพความเป็นอยู่ขั้นต่ำของพลเมือง ด้วยวิธีนี้
"มาตรฐานขั้นต่ำของการดำรงอยู่"
จึงผสมผสานแนวคิดเรื่องความเป็นพลเมืองเข้าด้วยกัน ดังนั้นจึงมีสิทธิในสภาพความเป็นอยู่และศักดิ์ศรีขั้นต่ำที่ไม่สามารถหลบหนีจากการแทรกแซงของรัฐเพื่อให้กลายเป็นความจริงได้
การต่อสู้เพื่อเสรีภาพส่วนบุคคลเป็นตัวแปรสำหรับการพัฒนาสิทธิในมิติที่
1
และความต้องการความเท่าเทียมกันในการกระจายในหมู่มนุษย์เป็นพื้นฐานของสิทธิในมิติที่
2 ในช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์นี้ เราไม่สามารถลืมได้ว่านอกเหนือจากนี้
สิทธิแห่งความสามัคคีได้เกิดขึ้น สิทธิในมิติที่สาม
ผลของความสัมพันธ์ร่วมกันระหว่างบุคคลหรือกลุ่มที่มีความต้องการร่วมกัน
สิ่งแวดล้อม สันติภาพในหมู่ประชาชน การพัฒนารัฐในหมู่ประชาชน คนอื่น.
แนวคิดเรื่องความสามัคคีมีความเกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับการปฏิบัติตามพันธกรณีพื้นฐาน
เนื่องจากความเป็นพลเมืองเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์เชิงอัตวิสัยที่ครอบคลุมถึงสิทธิและหน้าที่ของผู้ชาย
Sousa Santos สนับสนุนการผสมผสานระหว่างรูปแบบความเป็นพลเมืองส่วนบุคคลและส่วนรวม
ซึ่งบ่งชี้ถึงแนวคิดเรื่องความเป็นพลเมืองที่กว้างไกลเกินกว่าแนวคิดเรื่องการตอบแทนซึ่งกันและกันและความเท่าเทียมกันของสิทธิและหน้าที่
ตามบรรทัดเหล่านี้ เราแสดงแนวคิดเรื่องความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในฐานะแนวโน้มที่จะเรียกร้องเรา
ร่วมกันปกป้องสิ่งที่เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเราทุกคน
เช่นเดียวกับสิ่งแวดล้อมและการพัฒนา
เมื่อพิจารณาถึงความเชื่อมโยงระหว่างความเป็นพลเมืองกับสิทธิมนุษยชน
เราเชื่อว่าแนวคิดของการเป็นพลเมืองครอบคลุมถึงสิทธิพลเมือง การเมือง สังคม
เศรษฐกิจ และการแพร่กระจาย ซึ่งรวม แสดงออก และผูกพันตนเองเข้ากับคุณค่าของเสรีภาพ
ความยุติธรรม ความเสมอภาค และความสามัคคี ตำแหน่งนี้สอดคล้องกับความคิดของ Arendt and Laffer ที่มองว่าความเป็นพลเมืองเป็นจิตสำนึกของแต่ละบุคคลเป็นสิทธิในการมีสิทธิ
Citizenship is a right to have rights, because equality in
dignity in human rights is not a grant. It is built on the collective life,
which requires the access to the public space. It is this access that allows
for the construction of a common world through the process of assertion of
human rights.31
ต่อไป
เราสามารถแยกได้ว่าความเป็นพลเมืองกลายเป็นสิทธิทั้งหมดที่มอบให้กับพลเมือง
ไม่เพียงเพราะศักดิ์ศรีเรียกร้องให้ปฏิบัติตามสิทธิเหล่านี้เท่านั้น
แต่ยังตรงกันข้ามด้วย เนื่องจากเป็นเงื่อนไขของการใช้ความเป็นพลเมือง
กุนยาเน้นย้ำว่าการเป็นพลเมืองมีความท้าทายใหม่ๆ
และสิ่งเหล่านี้ไม่สามารถเอาชนะได้ด้วย "กฎหมายที่หลับตา"
จำเป็นต้องมีแนวทางให้กว้างที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ซึ่งครอบคลุม
“กฎหมายที่เปิดกว้างต่อความเป็นจริงและปัญหาสังคม” ด้วยเหตุนี้
เราจึงเน้นย้ำอยู่เสมอว่าสิทธิมนุษยชนในมิติของพวกเขารวมเอาสิทธิที่จำเป็นไว้ในสังคมด้วย
นั่นหมายความว่าพวกเขาสร้างโอกาสในการพัฒนาความเป็นพลเมือง
ซึ่งมีส่วนช่วยเช่นเดียวกับประสิทธิผลของความเป็นพลเมือง
โลกาภิวัฒน์และความต้องการใหม่ของการเป็นพลเมือง (สัญชาติ ภูมิภาค
และความเป็นสากล)
โลกาภิวัตน์มีความผูกพันกันทุกครั้งที่ประชาชนมีความสัมพันธ์พึ่งพาซึ่งกันและกัน
การครอบงำ (ลัทธิจักรวรรดินิยม)
ที่กำหนดเงื่อนไขทางการเมืองและอุดมการณ์ซึ่งเผชิญการปะทะกันระหว่างตะวันตกและตะวันออกก็พังทลายลงพร้อมกับกำแพงเบอร์ลิน
อย่างไรก็ตาม การครอบงำทางเศรษฐกิจเกิดขึ้น
ในขณะที่รถถังไม่จำเป็นอีกต่อไปบนท้องถนน แต่ประสิทธิภาพของมันนั้นยอดเยี่ยม
ดังนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเหนือ-ใต้
หรือประเทศร่ำรวย/ยากจนจึงมีความเกี่ยวข้องมากขึ้น เนื่องจากคุณค่าของประชาธิปไตย
- สุดที่รัก - อาจถูกคุกคามเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของศูนย์กลางอำนาจเด็ดขาดภายในรัฐ
อาจกล่าวได้ว่าหากโลกาภิวัตน์นำรัฐและประชาชนมารวมกันจริงๆ
ก็ไม่อาจคาดการณ์ได้ว่าจะทำกระบวนการนี้ให้เป็นจริงได้อย่างไร
โดยไม่ทำให้ความสัมพันธ์ของการครอบงำรุนแรงขึ้น
ดังนั้น Bonavides
จึงเตือนถึงกระแสโลกาภิวัตน์รูปแบบหนึ่งที่ทำลายอธิปไตยของรัฐ
โดยปฏิเสธคุณภาพที่สำคัญของอำนาจสูงสุด โดยไม่สนใจองค์ประกอบทางจริยธรรม
ข้อเท็จจริง และสัจวิทยาที่เป็นพื้นฐานของผลประโยชน์ของชาติตามระเบียบทางกฎหมาย
ด้วยสายพันธุ์นี้ พื้นฐานของระบบ โครงสร้างอำนาจประชาธิปไตย
และพื้นฐานรัฐธรรมนูญขององค์กรของรัฐจึงถูกคุกคาม
เป็นที่ทราบกันดีว่าการแข่งขันในสมัยจักรวรรดินิยมซึ่งเกิดขึ้นระหว่างประเทศที่มีอำนาจเหนือกว่าและก่อให้เกิดสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสองครั้งในโลกกำลังหายไป
ทำให้เกิดความสัมพันธ์ของการพึ่งพาอาศัยกันระหว่างมหาอำนาจ
จนถึงระดับความร่วมมือและการบูรณาการในระดับภูมิภาค
อย่างไรก็ตาม ภายใต้ผลกระทบของ
“โลกาภิวัฒน์ทางการเมือง” ในแนวคิด Nation-State Sousa Santos ได้เปิดโปงแนวโน้มบางอย่างที่
Bob Jessop ระบุไว้แล้ว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงอำนาจของรัฐ
เขาอธิบายไว้อย่างนี้ว่า
First of all, the denationalization of the State, a certain
voidance of the national State apparatus that occurs because of the fact that
the ancient and new capacities of the State are being organized, as
territorially as functionally, to the subnational and supranational levels. In
second place, the de-statism of the political regimes reflected in the
transition of the concept of government to governance, that means, from a model
of social and economic regulation founded in the central role of the State to
another based in partnerships and other forms of association between
governmental, para-governmental and non-governmental organizations, upon which
the State has duties of coordination only, as primus inter
partes. And, finally, a tendency towards the internationalization of the
National State, expressed in the increasing strategic impact of the
international context in States’ actions, that may include the widening of the
fields of action of the National State every time that it would be necessary to
fit the internal conditions to the extra-territorial or transnational demands.34
ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการลดอำนาจของรัฐชาติ
วิเอรายืนยันว่า
“รัฐชาติอ่อนแอลงเนื่องจากไม่สามารถควบคุมพลวัตที่ไปเกินขอบเขตอาณาเขตของตนได้อีกต่อไป”
และ “การพึ่งพาซึ่งกันและกันทั่วโลกของกระบวนการต่างๆ สิ้นสุดลงด้วยการลดลงใน
ข้อเท็จจริงคืออำนาจในการตัดสินใจของพวกเขา
แม้ว่าตามกฎหมายแล้วพวกเขาจะยังคงเป็นเจ้าแห่งพื้นที่เขตอำนาจของตน แท้จริงแล้ว
การตัดสินใจภายในรัฐดำรงอยู่ได้โดยอิสระ
แต่ไม่สามารถแยกออกจากเหตุฉุกเฉินด้านสิ่งแวดล้อมภายนอกได้ กล่าวคือ
ไม่สามารถแยกบริบทออกจากฉากระหว่างประเทศได้
ในบริบทของโลกาภิวัตน์ที่ขอบเขตอ่อนแอลงเนื่องจากการเข้าถึงข้อมูลอย่างกว้างขวางและรวดเร็ว
จำเป็นอย่างยิ่งที่รัฐอธิปไตยจะต้องปรับตัวให้เข้ากับสังคมโลกใหม่ที่รวมตัวกันมากขึ้นด้วยความเร็วเท่ากัน
สิทธิที่เกิดขึ้นจากบริบทอันน่าสะพรึงกลัวของสงครามโลกครั้งที่สอง และความหวังที่นำเสนอโดยการก่อตั้งสหประชาชาติได้เปิดมุมมองของความร่วมมือระหว่างประเทศ
ซึ่งรัฐชาติถูกแซงหน้าด้วยแนวความคิดใหม่เกี่ยวกับรัฐ ซึ่งฮาแบร์เลเรียกว่า
“รัฐตามรัฐธรรมนูญแบบร่วมมือ” ” ในนั้น
การรวมกระบวนทัศน์ใหม่นี้สำหรับรัฐก่อให้เกิดความคาดหวังในการเพิ่มสัญชาติในแผนภายในประเทศและระหว่างประเทศ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนที่เกี่ยวข้องกับผลทางกฎหมาย ในระยะนี้
“ความร่วมมือของรัฐบาลที่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน” หรือ “ความร่วมมือนอกพรมแดน”
ซึ่งการให้ความช่วยเหลือซึ่งกันและกันระหว่างรัฐต่างๆ ถูกมองว่าเป็นความรับผิดชอบร่วมกันเป็นส่วนสำคัญของ
“รัฐตามรัฐธรรมนูญของสหกรณ์” พร้อมด้วยกฎเกณฑ์สากลด้านสิทธิมนุษยชน
เมื่อพิจารณาถึงความเป็นจริงใหม่นี้
ความร่วมมือระหว่างประเทศที่เพิ่มขึ้นก็สังเกตเห็นแล้ว และด้วยเหตุนี้
จึงจำเป็นต้องปฏิรูปแนวคิดเรื่องอธิปไตย เนื่องจากรัฐต่างๆ
ไม่สามารถพึ่งพาตนเองได้ กล่าวคือ
ไม่ได้ดำเนินการเป็นเอกเทศในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศอีกต่อไป แต่ต้องพึ่งพาซึ่งกันและกัน
ในทำนองเดียวกัน Bittar
ได้เพิ่ม "การหายไปของการออกแบบอธิปไตยที่ไม่เปลี่ยนแปลง"
ซึ่งเป็นหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงของลัทธิหลังสมัยใหม่ที่รวบรวมการเปลี่ยนแปลงจากรัฐชาติไปสู่รัฐหลังชาติ
ในคำพูดของเขา เกี่ยวกับการสิ้นสุดของแนวความคิดเก่าเรื่องอธิปไตย:
[...] As a role model with absolute capacity of
self-determination of the state (to create rules, execute rules and judge
according to rules, regardless of the intervention of external forces), either
by the inability of states to isolate themselves from international economic
policies (IMF, IBRD), or by the deep and abiding interference of globalization
on domestic political scene of the States, or by breaking the concept of
sovereignty-isolation-competition-protection-nacioanalism towards an integration-cooperation
exchange concept, either by the sufficient number of international mechanisms,
including and especially related to human rights, which provide tools for the
action of international forces to quell attacks on human rights even when they
occur within a nation state (Rwanda, Kosovo, Afghanistan, Iraq ...).37
ในปัจจุบัน
ประชาคมระหว่างประเทศพยายามค้นหาวิธีแก้ปัญหาที่ประสานแนวคิดเก่าเรื่องอธิปไตยเข้ากับความต้องการความร่วมมือและการบูรณาการระหว่างรัฐ
โดยที่รัฐแม้จะเข้มแข็งและมีอำนาจ แต่ก็ไม่สามารถแก้ไขปัญหาปัจจุบัน เช่น
การก่อการร้าย สิ่งแวดล้อม ทุนได้ กระแสและการก่ออาชญากรรมต่อมนุษยชาติ และอื่นๆ
ด้วยตัวเอง
จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องชี้แจงว่า
ในอธิปไตยร่วมกัน รัฐต่างๆ จะไม่ละทิ้งอธิปไตยของตน
แต่ใช้อธิปไตยในลักษณะที่ใช้ร่วมกันกับรัฐอื่นๆ
และเรื่องเหล่านั้นที่กำหนดไว้โดยเฉพาะในสนธิสัญญา ข้อจำกัดที่ชัดเจนของรัฐ
คุณลักษณะของอธิปไตยร่วมกัน รับประกันความสามัคคีและประชาธิปไตย
และสิทธิขั้นพื้นฐานขั้นต่ำที่เกิดจากหลักการเกื้อกูลกัน
ซึ่งควรใช้เพื่อประโยชน์ของมนุษย์เสมอ จากนั้นใครๆ
ก็พูดได้ว่าไม่มีการสูญเสียอธิปไตย เพราะตราบเท่าที่อธิปไตยมีการแบ่งปัน
รัฐก็จะมีเขตอำนาจนอกอาณาเขตของตนเช่นกัน ในประเด็นสากลที่ใช้ร่วมกันกับรัฐอื่น
กล่าวอีกนัยหนึ่ง การแบ่งปันหมายถึงการสูญเสียและผลกำไรในมุมมองใหม่
สิ่งสำคัญคือต้องเน้นว่าอธิปไตยไม่ใช่สิ่งที่มีขอบเขตมากหรือน้อย
- หากเป็นรัฐ แสดงว่าอธิปไตย
อธิปไตยเป็นเงื่อนไขของรัฐและไม่ใช่คุณภาพที่มีอยู่ในระดับมากหรือน้อย ดังนั้น
สิ่งที่เสนอในรัฐสหกรณ์ตามรัฐธรรมนูญจึงเป็นเพียงการเปิดรัฐสำหรับการเจรจาทางกฎหมายและจริยธรรมกับประชาคมระหว่างประเทศ
และผลที่ตามมาคือการแบ่งปันอธิปไตยมากกว่าที่จะต่อต้านความสัมพันธ์ทางการเมืองและอุดมการณ์
หรือการครอบงำทางเศรษฐกิจและทางเทคนิค
โปรดทราบว่าแนวคิดใหม่นี้ถือได้ว่าในขั้นตอนการพัฒนาปัจจุบัน
รัฐตามรัฐธรรมนูญไม่ได้มีความชอบธรรมในตัวมันเอง
แต่ถูกกำหนดเงื่อนไขโดยสถานการณ์ภายนอก หรืออีกนัยหนึ่งคือ กำหนดเงื่อนไขจากภายนอก
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ Magna
Carta ของเราพิจารณาถึงประเด็นหลักทวินิยมตามรัฐธรรมนูญ (มาตรา 4)
และการส่งเสริมสิทธิมนุษยชน (มาตรา 5 วรรค 2)
เช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นในรัฐธรรมนูญของหลายประเทศ
และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอกสารจากชุมชน
ในจังหวะนี้
เป็นไปไม่ได้อีกต่อไปที่จะคิดถึงความเป็นพลเมืองโดยปราศจากบริบทในโลกยุคโลกาภิวัตน์และกระบวนทัศน์ของรัฐสหกรณ์ตามรัฐธรรมนูญ
กล่าวอีกนัยหนึ่ง
พลเมืองควรได้รับการพิจารณาให้เป็นส่วนหนึ่งของฉากระหว่างประเทศที่มีความเป็นสากล
ซึ่งมีคุณค่าที่ถูกต้องในระดับสากลคือศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
ความเป็นพลเมืองในปัจจุบันพบว่าตัวเองเชื่อมโยงกับโครงการมนุษยนิยมแห่งแนวคิดสากลนิยมและสากล
ซึ่งบรรลุถึง "สถานะ mundialis
hominis" ที่แท้จริง ด้วยเหตุนี้
วิสัยทัศน์แบบดั้งเดิมและแบบลดขนาดที่ถือเอาความเป็นพลเมืองและความสัมพันธ์ของการเป็นส่วนหนึ่งของรัฐจึงถูกเอาชนะ
ในทางกลับกัน จากการยอมรับปรากฏการณ์ของการเป็นพลเมือง "เหนือรัฐ"
จะไม่ถูกพิจารณาภายใต้แง่มุมฝ่ายเดียวอีกต่อไป เนื่องจากเป็นความผูกพันอันเป็นเอกลักษณ์ของบุคคลกับรัฐของเขา
- การยอมรับในรูปแบบต่างๆ ของการเป็นพลเมืองหรือความเป็นพลเมืองพหุภาคี
We witnessed intergovernmental efforts to tackle the challenges
posed by globalization. In this sense, appeared as the most visible integrated
regional markets, such as the European Union, NAFTA and Mercosur. In the
example of the European Union we saw the overcoming of the simple step of
building a common market to include laws and supranational institutions. This
reflected in the concept of citizenship, because we now have “European
citizens”, according to Maastricht39. About
that, Alves40 explains
that this new citizenship occurs in the opposite way to the one from Marshall:
“from the economic rights to the social and then to the civil, to reach, maybe,
in the future, the political citizenship, without crushing nationalities”.
เป็นการดีเสมอที่จะจำไว้ดังที่ Bobbio กล่าวไว้
งานที่สำคัญที่สุดในยุคของเราเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชน
ไม่ใช่เพื่อให้สิทธิมนุษยชนเป็นพื้นฐาน แต่เป็นการปกป้องพวกเขาด้วย
ความพยายามอย่างไม่หยุดยั้งในการให้เหตุผลทำให้การคุ้มครองสิทธิมนุษยชนเป็นเรื่องยากลำบาก
เมื่อพิจารณาถึง แนวคิดทางทฤษฎีต่างๆ จากแหล่งศาสนา การเมือง และอุดมการณ์ต่างๆ
เมื่อเอาชนะปัญหานี้ได้ เราก็มุ่งสู่ฉันทามติที่ทำให้สิทธิดังกล่าวเป็นสากล
เมื่อเราขยายระบบการคุ้มครองในรูปแบบเสริมและบูรณาการ: 1) ภายในประเทศ 2)
ระหว่างประเทศ-ภูมิภาค และ 3) สากล-สากล ดังนั้น ในการเป็นพลเมืองของชาติ
เราจึงมีภาพลักษณ์ของรัฐที่ปกป้องคนชาติของตน (เช่น ชาวบราซิล)
ด้วยจุดศูนย์กลางสิทธิตามรัฐธรรมนูญขั้นพื้นฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษร
ในบริบทของความเป็นพลเมืองในระดับภูมิภาค องค์กรต่างๆ
จากระบบที่มีการแบ่งระดับภูมิภาค เช่น OAS, AU และ EU
จะเป็นผู้ให้การรับประกันในการคุ้มครองชาวอเมริกัน แอฟริกา
หรือยุโรป ตามลำดับ โดยยึดหลักสิทธิมนุษยชนในระดับภูมิภาค ในบริบทสากล
การคุ้มครองมุ่งเป้าไปที่มนุษย์ในฐานะพลเมืองก่อน UN
ภายใต้การอุปถัมภ์ของสิทธิมนุษยชนสากล
มุมมองที่กว้างและเสริมต่อระบบการคุ้มครองสิทธิมนุษยชนนี้สอดคล้องกับการพัฒนาและการเติมเต็มความเป็นพลเมือง
โดยคำนึงถึงการออกแบบพหุภาคี
ดังนั้นเราจึงก้าวไปข้างหน้าในการคุ้มครองมนุษย์ที่สนองความต้องการของพวกเขาภายใต้ร่มเงาของส่วนร่วมที่ยอมให้มนุษย์เป็นพลเมืองของโลกได้
กระบวนทัศน์ของการเป็นพลเมืองนี้เป็นการที่บุคคลถือสัญชาติหลายสัญชาติและสามารถนำไปใช้ในชุมชนทางการเมืองหรือในระดับนานาชาติได้
โดยเป็นไปตามโครงการที่มีความเป็นสากลและมีมนุษยนิยมซึ่งได้รับการยกย่องจากเครื่องมือคุ้มครองสิทธิมนุษยชน
บทสรุป
เมื่อพิจารณาไตร่ตรองสั้นๆ
ก็ไม่ยากที่จะสังเกตเห็นว่า
ร่วมกับโลกาภิวัตน์ที่ย่อยยับซึ่งเกิดจากรูปแบบการผลิตแบบทุนนิยม
มีความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ตลอดหลายศตวรรษจนถึงขณะนี้
เพื่อขยายสิทธิซึ่งมีพื้นฐานอยู่บนความเชื่อของมนุษย์ที่ว่า
ทุกคนมีศักดิ์ศรีเท่าเทียมกัน ในผลงานอันยอดเยี่ยมที่มีวิทยานิพนธ์ที่สร้างแรงบันดาลใจให้กับจิตสำนึกของปัจเจกบุคคลในปัจจุบัน
เราอาจสังเกตเห็นล็อค (ศตวรรษที่ 17) ที่สนับสนุนสนธิสัญญาการก่อตั้งและการมอบสิทธิส่วนบุคคลและสิทธิที่ไม่อาจแบ่งแยกให้กับมนุษย์ทุกคน
รุสโซ (ศตวรรษที่ 18) เรียกร้องให้อำนาจอธิปไตยเป็นของประชาชน
และเมื่อถึงเวลานั้น ควรใช้อำนาจอธิปไตยโดยตรง
และระบุด้วยว่าความเสมอภาคขับเคลื่อนเสรีภาพ ไม่ใช่ในทางกลับกัน
คานท์กล่าวว่ามนุษย์แตกต่างจากสิ่งต่างๆ เนื่องจากมีศักดิ์ศรี
ทำให้ความคิดนี้สะท้อนอยู่ในปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน (1948)
ด้วยวิธีนี้ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์กลับกลายเป็นบรรทัดฐานของการบูรณาการกฎหมายระหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิมนุษยชนและระเบียบรัฐธรรมนูญที่บังคับใช้ในประเทศต่างๆ
กลายเป็นองค์ประกอบหลักในการสนับสนุนสิทธิมนุษยชนและสิทธิขั้นพื้นฐานตามที่บัญญัติไว้ในกฎหมายภายใน
- การฉายรังสี ผลกระทบที่มีต่อคำสั่งศาล รวมทั้งความเป็นพลเมือง
เนื่องจากทั้งศักดิ์ศรีและความเป็นพลเมืองเป็นแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับความจำเป็นในการปกป้องมนุษย์ในทุกมิติ
ความเป็นพลเมืองในปัจจุบันมีความหมายแบบไดนามิกและควรได้รับการพิจารณาในมิติที่กว้างที่สุด
ซึ่งเชื่อมโยงกับการพัฒนาสิทธิมนุษยชนอย่างต่อเนื่อง พลเมืองและสิทธิมนุษยชน
ก่อให้เกิดแนวคิดทางประวัติศาสตร์ ซึ่งทำให้รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในอวกาศและเวลา
ตามความก้าวหน้าของมนุษยชาติ
ในกรณีเฉพาะของการเป็นพลเมือง
สิ่งนี้เกิดขึ้นไม่เพียงเพราะกฎเกณฑ์ (ของสัญชาติ)
ที่กำหนดว่าใครมีและโฮไม่มีสัญชาติ (ius sanguinis, ius solis)
แต่เป็นเพราะสิทธิและหน้าที่ที่แตกต่างกันซึ่งทำเครื่องหมายพลเมืองไว้
ในแต่ละรัฐและต่อหน้าประชาคมระหว่างประเทศ ด้วยความรวดเร็วเช่นนี้
เราเผชิญกับการเป็นพลเมืองที่ครอบคลุมสิทธิพลเมือง การเมือง สังคม เศรษฐกิจ
และการแพร่กระจาย และยึดติดกับคุณค่าของเสรีภาพ ความเสมอภาค ความยุติธรรม
และความสามัคคี
เราสังเกตว่าแม้ในแต่ละรัฐ
แนวคิดและแนวปฏิบัติเกี่ยวกับการเป็นพลเมืองก็กำลังขยายกว้างขึ้นอย่างมากในช่วงศตวรรษที่ผ่านมา
การก้าวอย่างรวดเร็วของการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและวัฒนธรรม
ทำให้สิ่งที่ถือได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงที่อันตรายของสิ่งที่ปกติ
"เป็นธรรมชาติ" ในช่วงเวลาหนึ่งกลายเป็นสิ่งต่อไปนี้ ปัจจุบัน
ไม่มีประชาธิปไตยแบบตะวันตกที่ผู้หญิงไม่มีสิทธิ์ลงคะแนนเสียง
ซึ่งเป็นเรื่องที่คิดไม่ถึงเมื่อไม่นานมานี้
แม้แต่ในประเทศที่พัฒนาแล้วอย่างสวิตเซอร์แลนด์ก็ตาม เป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การจดจำว่าสิทธิขั้นพื้นฐานในการลงคะแนนเสียงนั้นเชื่อมโยงกับความเป็นเจ้าของทรัพย์สิน
สิทธิในการบริการสาธารณะหรือการทำงาน
หรือแม้แต่ข้อเท็จจริงของการเป็นเจ้าของหรือไม่อยู่ในเครือญาติบางอย่าง
สำหรับบทบาทของรัฐโลกาภิวัตน์
เราอาจเห็นว่าเนื่องจากความหมายในปัจจุบันของความเป็นพลเมือง
รัฐจึงมีความจำเป็นในการร่วมมือบนพื้นฐานของเจตจำนงที่จะกระทำร่วมกันในระดับนานาชาติ
ในระดับภูมิภาคและระดับโลก
ในบริบทของความร่วมมือระหว่างประเทศเพื่อปกป้องสิทธิมนุษยชน เป็นไปได้ที่จะสังเกตอธิปไตยร่วมกันและรัฐสหกรณ์ตามรัฐธรรมนูญที่เพิ่มองค์ประกอบโครงสร้างของการเปิดความร่วมมือและการบูรณาการที่ยกเลิกคุณลักษณะของรัฐชาติในฐานะโครงสร้างปิดที่มุ่งเน้นไปที่ระดับชาติ
อธิปไตย. ด้วยวิธีนี้ ประชาคมระหว่างประเทศจะได้รับเงื่อนไขในการกำหนดมาตรฐานขั้นต่ำในการคุ้มครองมนุษย์
ซึ่งจะรับประกันเงื่อนไขเหล่านั้นแม้ในช่วงเวลาที่สถาบันของรัฐไม่มั่นคง
และยังสนับสนุนความก้าวหน้าที่สำคัญของสิทธิมนุษยชนในสถานที่ที่อำนาจแห่งการปกครอง
(และ อำนาจครอบงำ) ยังไม่มีการจำกัด ดังนั้นอธิปไตยจึงไม่สามารถถูกมองว่าเป็นเกราะป้องกันการละเมิดสิทธิมนุษยชนแม้ว่าจะเป็นการบังคับใช้มาตราเขตอำนาจศาลในประเทศ
แต่เป็นเครื่องมือในการบังคับใช้การคุ้มครองบุคคลและประชาชน
ด้วยวิธีนี้
หลักการของอธิปไตยร่วมกันจะต้องสอดคล้องกับความร่วมมือระหว่างประเทศที่จำเป็นในด้านสิทธิมนุษยชน
ซึ่งสะท้อนถึงความต้องการที่แท้จริงของมนุษยชาติ
ผ่านความสัมพันธ์ของการเกื้อกูลกันระหว่างขอบเขตของการคุ้มครองที่เป็นรากฐานของความเป็นพลเมืองเกื้อกูลที่โดดเด่น
ดังนั้น เมื่อเรากล่าวว่าความเป็นพลเมืองคือ "สิทธิในการมีสิทธิ"
ก็เห็นได้ชัดว่ามนุษย์อาจมีข้อเรียกร้องใหม่
(ตามความเป็นจริงที่เกิดขึ้นในหลายส่วนของโลก) เกี่ยวกับสิทธิระดับชาติ ภูมิภาค
และสากล
เมื่อคำนึงถึงการพัฒนาตรรกะของการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน
เราอาจอนุมานถึงความคงอยู่ของการใช้สิทธิความเป็นพลเมืองรูปแบบใหม่
ซึ่งครอบคลุมบริบทสากลนิยมในลักษณะที่ส่งเสริมและบูรณาการ ด้วยวิธีนี้
จะเป็นไปได้ที่แต่ละบุคคลจะเรียกคืนความเป็นพลเมืองของตนในด้านภายในประเทศของรัฐ
(ขอบเขตระดับชาติ) ขอบเขตระดับภูมิภาค (เช่น
ต่อหน้าศาลสิทธิมนุษยชนระหว่างอเมริกาหรือศาลสิทธิมนุษยชนแห่งยุโรป)
และในระดับสากล (สำหรับ เช่นต่อหน้าคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งสหประชาชาติ)
เราต้องให้ความสนใจกับวิสัยทัศน์ของการเสริมระบบการป้องกันและบทบาทของพวกเขาในการบรรลุความเป็นพลเมือง
เนื่องจากความเป็นพลเมืองในปัจจุบันครอบคลุมสิทธิมนุษยชนทั้งหมดจากมุมมองระหว่างประเทศ
และสิทธิขั้นพื้นฐานจากมุมมองของรัฐ การพิจารณาคดีในขอบเขตที่แตกต่างกันจึงถูกแนบไว้
ดังที่ได้ถูกวางไว้ก่อนการเลือกพลเมืองร่วมสมัย
ดังนั้นความเป็นไปได้ของการใช้พหุสัญชาติหรือพหุภาคี
จะทำให้กระบวนการบังคับใช้สิทธิมนุษยชนมีความเข้มแข็งมากยิ่งขึ้น
เอกสารอ้างอิง
ARAÚJO, Luiz Alberto David; NUNES, Vidal Serrano. Curso
de Direito Constitucional. 9. ed., São Paulo: Editora Saraiva, 2005.
ARENDT, Hannah. The origins of totalitarianism. Nova
York: Harcourt Brace Jovanovitch, 1993.
BARZOTTO, Luiz Fernando. Pessoa e reconhecimento - uma análise
estrutural. In: ALMEIDA FILHO, Agassiz; MELGARÉ, Plínio (Orgs.). Dignidade
da Pessoa Humana - fundamentos e critérios interpretativos. São Paulo:
Malheiros Editores, 2010.
BASTOS, Celso. Curso de Direito Constitucional. 22.
ed., São Paulo: Editora Saraiva, 2001.
BITTAR, Eduardo C. B. Hermenêutica e Constituição: a
dignidade da pessoa humana como legado à pós-modernidade. In: ALMEIDA FILHO,
Agassiz; MELGARÉ, Plínio (Orgs.). Dignidade da Pessoa Humana - fundamentos e
critérios interpretativos. São Paulo: Malheiros Editores, 2010.
BITTAR, Eduardo C. B. O direito na pós-modernidade e
reflexões frankfurtianas. 2. ed., Rio de Janeiro: Forense Universitária,
2009.
BOBBIO, Norberto. A era dos direitos. Tradução
de Carlos Nelson Coutinho. Rio de Janeiro: Campus, 1992.
BODIN, Jean. Lex Six Livres de La Republique. Paris:
Librairie Générale Française, 1993.
BONAVIDES, Paulo. Revista do Instituto dos Advogados
Brasileiros, Rio de Janeiro, ano XXXIV, n. 92, abr./jun. 2000.
COMPARATO, Fabio Konder. A afirmação histórica dos
direitos humanos. São Paulo: Saraiva, 1999.
COMPARATO, Fabio Konder. Ética, direito, moral e
religião no mundo moderno. São Paulo: Companhia das Letras, 2006.
CUNHA, Paulo Ferreira. Constituição Viva: cidadania e
direitos humanos. Porto Alegre: Livraria do Advogado, 2007.
DALLARI, Dalmo de Abreu. Direitos humanos e Cidadania. 2.
ed., São Paulo: Moderna, 2004.
HÄBERLE, Peter. Derecho Constitucional Común Europeo. Tradução
de E. Mikunda. In: PÉREZ LUÑO, Antonio Enrique (Coord.). Derechos
humanos y constitucionalismo ante el Tercer Milenio. Madrid: Marcial Pons,
1996.
HÄBERLE, Peter. Estado constitucional cooperativo.
Trad. Marcos Maliska e Lisete Antoniuk. Porto Alegre: Livraria do Advogado,
2007.
HOBBES, Thomas. Do cidadão. São Paulo: Martins
Fontes, 2002.
KANT, Immanuel. Fundamentos da metafísica dos costumes. São
Paulo: Ediouro, 2000.
LAFER, Celso. A reconstrução dos direitos humanos: um
diálogo com o pensamento de Hannah Arendt. São Paulo: Companhia das Letras,
1988.
LINDGREN ALVES, José Augusto. Cidadania, Direitos
Humanos e globalização. In: PIOVESAN, Flavia (org.). Direitos Humanos,
globalização econômica e integração regional: desafios do direito
constitucional internacional. São Paulo: Max Limonad, 2002.
MALISKA, Marcos Augusto. A cooperação internacional para os
direitos humanos entre o direito constitucional e o direito internacional:
Desafios ao Estado Constitucional Cooperativo. Revista Forense, Rio
de Janeiro, v. 391, p. 627-635, mai./jun. 2007.
MARSHALL, T. H. Cidadania, classe social e status. Rio
de Janeiro: Zahar, 1967.
MARX, Karl. Para a questão judaica. São Paulo:
Expressão Popular, 2009.
NADER, Paulo. Introdução ao estudo do direito. 24.
ed., Rio de Janeiro: Forense, 2004.
PÉREZ LUÑO, A. E. La universidad de los derechos y el
Estado constitucional. Bogotá: Universidade Externado de Colombia,
2002.
PÉREZ LUÑO, A. E. La tercera generación de derechos
humanos. Navarra: Thomson-Aranzadi, 2006.
PÉREZ LUÑO, A. E. Derechos humanos, Estado de derecho y
Constituición. 8. ed. Madrid: Tecnos, 2003.
PINSKY, Jaime; PINSKY, Carla B. (Orgs.) História da
cidadania. São Paulo: Contexto, 2003.
ROUSSEAU, Jean-Jacques. O Contrato Social. Rio
de Janeiro: Ediouro, 1992.
SARLET, Ingo Wolfgang. Dignidade da pessoa humana e
direitos fundamentais. Porto Alegre: Livraria do Advogado, 2001.
SCHAFER, Jairo. Classificação dos direitos fundamentais -
do sistema geracional ao sistema unitário. Porto Alegre: Livraria do Advogado.
2005.
SILVEIRA, Vladmir Oliveira. Direitos Humanos e
Desenvolvimento. Palestra proferida nas Faculdades Metropolitanas
Unidas - FMU, no dia 13 de agosto de 2008, dentro da semana jurídica que
aconteceu entre os dias 11 e 15 de agosto de 2008.
SILVEIRA, Vladmir Oliveira; CONTIPELLI, Ernani. Direitos Humanos
Econômicos na perspectiva da Solidariedade: desenvolvimento integral. In: XVI
Encontro Nacional CONPEDI, 2008, Salvador - BA. Anais XVI Encontro Nacional
do CONPEDI, 2008.
SOUSA SANTOS, Boaventura de (Org.) A globalização e as
ciências sociais. 3. ed., São Paulo: Cortez, 2005.
SOUSA SANTOS, Boaventura de. Pela mão de Alice. O
social e o político na pós-modernidade. São Paulo: Cortez, 2006.
TORRES, Ricardo Lobo. A cidadania multidimensional na era dos
direitos. In: TORRES, Ricardo Lobo. Teoria dos direitos fundamentais.
Rio de Janeiro: Renovar, 2006.
VIEIRA, Liszt. Cidadania e Globalização. 8. ed.
Rio de Janeiro: Record, 2005.
