รถคอกหมู

ผมใช้บริการรถคอกหมูสุโขทัยแบบนี้ ๔-๕ คัน ทุกปีๆ ละ ๔ วัน ใช้ขนพวกนักเรียนปริญญาตรีสาขาวิชาภูมิศาสตร์ขึ้นไปศึกษา features ต่างๆ บนภูหินร่องกล้า ไปกันทุกปี มีทั้งนักเรียน ครู ศิษย์เก่า และครอบครัวคนรัก ติดสอยห้อยตามกันไปทุกปี

นักเรียนภูมิศาสตร์ราวๆ ๑๐๐ คน คนอื่นๆ ที่กล่าวมาอีกกว่า ๒๐ คน ที่ไปด้วยกัน พวกผู้ใหญ่อย่างผมพอใจที่ได้สร้างการเรียนรู้และประสบการณ์อีกแบบหนึ่งให้แก่คนรุ่นใหม่ แต่พวกนักเรียนมักคอมเพลนเรื่องพาหนะเดินทาง ว่า ‘รถคอกหมู‘ มันไม่ทันสมัยบ้าง ไม่สะดวกสบายบ้าง ลามไปถึงไม่ปลอดภัย แต่ทั้งหมดผมจะอธิบายให้พวกเขาฟัง

เมื่อมีโอกาสผมก็มักพูดคุยถึงเหตุผลที่เลือกใช้ mode of transport ชนิดนี้ เหตุผลแรกเลยที่บอกกล่าวกับเด็กๆ คือ ผมอยากให้เจนเนอเรชั่นซีเหล่านี้ ได้รู้จักความลำบากของการจะไปไหนไกลๆ สักครั้งหนึ่ง ทั้งๆ ที่คนเจนเอ็กซ์เจนวายจะลำบากทุกๆ ครั้งที่เดินทาง ประสบการณ์แบบนี้มันจำได้ไม่ลืม ไม่ลืมภูหินร่องกล้า ไม่ลืมรถคอกหมู

อย่างที่สอง ผมอยากมีส่วนช่วยให้เจ้าของรถคอกหมูมีรายได้ มันไม่มากหรอก แต่มันสร้างกำลังใจให้เขา ‘รักษา‘ สมบัติของตระกูล ซึ่งจริงๆ มันคือสมบัติของคนสุโขทัย และเป็นสมบัติของคนไทย

อย่างที่สาม มีใครเคยเห็นข่าวรถคอกหมูประสบอุบัติเหตุร้ายแรงบ้างไหม ข่าวแบบนี้เท่าที่จำได้ เคยเกิดกับคณะนักเรียนภูมิศาสตร์เหมือนกัน กว่า ๓๐ ปีแล้ว ที่เขาค้อ แล้วมันก็ทำให้เราไม่ไปเขาค้ออีก เพราะเส้นทางมันอันตรายเกินสำหรับรถคอกหมู

ครับ หลายๆ คนกดแป้นพิมพ์ตอบสนองข่าวนี้ ด้วยเหตุผลที่อยากให้มีการอนุรักษ์รถคอกหมู ซึ่งเป็นเรื่องดีที่ทุกคนช่วยกันออกมาส่งเสียงส่งสัญญาณ แต่อยากเชิญชวนเพิ่มเติมให้หาโอกาสใช้บริการรถคอกหมูดูบ้าง อย่างน้อยจากสุโขทัยธานีไปเมืองเก่าสุโขทัย ก็ยังดี